Week 52 - Vakantie

Tijd voor weer een nieuw weekoverzicht. Wij hadden deze week vakantie, echt heerlijk.

Achterstallig werk verricht
Bij ons blijft er nog wel eens wat liggen. Soms gevalletje gemakzucht, soms ook gewoon echt door drukte en hectiek van alledag. Zo stonden de tuinstoelen en bijbehorende tafel nog steeds buiten. Op de tafel allemaal groene aanslag natuurlijk. Daar heeft Timon zich afgelopen dinsdag flink op uitgeleefd. Nu staat alles uit elkaar gemonteerd in de garage te wachten op de verhuizing. Ook zochten we een gedeelte van de garage uit, dat ruimde lekker op.
Verder deed ik ook wat achterstallig werk, maak je geen zorgen dat ik Timon alles laat doen. Ik had me aan het begin van het jaar voorgenomen om het helemaal anders aan te pakken met de fotoboeken. Ik zou iedere maand de foto's op de laptop zetten en dan het fotoboek op Albelli bijwerken. Zo zou ik voorkomen dat het een klus werd die in het begin van het nieuwe jaar een enorm werk zou zijn. Nou, dat gebeurde natuurlijk niet. Dus toen gisteravond Timon een avond weg was, zuchtte ik eens diep en bereidde me voor op vierkante ogen en startte de laptop. Zo rond half 12 had ik het album klaar tot en met juli. Vandaag werk ik bij tot en met december. Volgende week voeg ik nog wat foto's toe van vandaag, als dat nodig is dan, en bestel ik hem. Het stomme is, ik zie altijd gigantisch tegen zulke klussen op en stel ze lang uit, terwijl het best mee valt als je eenmaal bezig bent.

Kinderen blij, wij blij
Afgelopen woensdagochtend zou ik even naar de Primark gaan met Judith. En misschien ook nog even naar de H&M en C&A dan. Meer stond er niet echt op het programma, totdat we eenmaal in Dordrecht waren. Winkel in, winkel uit. Af en toe zagen we gezinnen of moeders met huilende kinderen en dan keken we elkaar aan en waren blij dat we onze mannen hadden gestrikt om voor de kinderen te zorgen. Kinderen blij, wij blij, toch?
Waar Rebekka ook erg blij van werd, was een ochtendje Monkey Town samen met Timon. Ik bleef thuis met Hadassa en Damaris. Ik badderde ze uitgebreid en daarna sliepen ze de rest van de ochtend in hun warme bedje. Om jaloers op te zijn.

Dit was 'm weer, onze week, het was een heerlijke vakantie. En toch, hoe erg ik ook geniet van de vrije dagen, zo tegen het einde krijg ik altijd weer een verlangen naar het gewone leven waarin Timon fulltime werkt en ik het huis voor mezelf heb. Ja, het is heel fijn die vakantie, we doen leuke dingen en pakken klussen op zoals eerder genoemd, dat achterstallige werk, maar ik merk ook dat mijn eigen ritme toch het lekkerste werkt.

Ben jij ook zo'n persoon die aan het einde van de vakantie begint te verlangen naar het gewone leven met ritme en regelmaat?

Doelen om in 2017 te behalen

Ik zag het bij meerdere bloggers voorbij komen, een lijst met 18 doelen om te behalen vóór 2018. Nu vind ik zelf 18 doelen wel erg ambitieus, ik ga het er bij 5 houden, als ik die behaal, ben ik al helemaal blij. Het lijkt me wel leuk dit zwart op wit te hebben staan. Ieder jaar heb ik wel goede voornemens of doelen, maar eerlijk gezegd zou ik nou al niet meer weten welke ik voor 2016 had. Oh ja, voor de mensen die doelen graag SMART geformuleerd zien, misschien moet je dan niet verder lezen, want dat zijn deze absoluut niet.

1. Boeken lezen
Ik heb het afgelopen jaar zo'n 12 boeken gelezen, denk ik. Komend jaar wil ik er echt meer gaan lezen. Ik vind lezen heerlijk om te doen, maar ik neem er vaak geen tijd voor. Als ik eenmaal naar de bibliotheek ben geweest en ze in huis heb, lees ik ze wel hoor. Maar voordat ik de tijd neem om naar de bieb te gaan...

2. Kilo's afvallen
In 2017 ga ik echt weer even m'n schouders er onder zetten en hopelijk wat gewicht verliezen. Ik weet dat ik het kan als ik echt de knop omdraai, voor de bevalling was ik immers goed op weg. Als stok achter de deur beloof ik jullie dat ik in februari of maart een update plaats over de voortgang van dit doel.

3. Kleding kopen
Door het minimaliseren en ontspullen heb ik veel kleding weg gedaan. Dingen die niet lekker zaten of niet mooi stonden en ook alles wat ik al seizoenen niet had gedragen, is de kast uit. De kleding die er nu hangt, draag ik ook echt allemaal. Ik merk alleen dat sommige jurkjes zo langzamerhand wat gaan slijten en minder mooi worden. Tijd om wat dingen te vervangen dus.

4. Meer foto's maken
Ik maak regelmatig foto's van de kinderen en Timon, maar ik heb amper foto's van mezelf, dat ik met de kinderen speel, ze badder of boekjes voorlees bijvoorbeeld. Lijkt me toch wel leuk om te hebben voor later, dus meer foto's van mezelf laten maken in 2017.

5. Vaker wandelen
Wij wandelen echt amper. Als we het doen, vinden we het heerlijk en dat zeggen we dan ook tegen elkaar, maar toch, de stap om de kinderen in hun jassen te sjorren en de wagens klaar te zetten, nemen we niet vaak.

Zo, dit waren ze dan. Zoals je ziet, ik heb wat te doen in 2017.

Heb jij ook goede voornemens of doelen? Ik hoor ze graag. Succes er alvast mee in 2017!

Van 0 naar 3

Iets meer dan twee jaar terug werden wij voor het eerst ouders. Op dit moment hebben we drie dochters! ''Dat is snel gegaan'', krijgen we regelmatig te horen. Klopt, vinden we zelf ook. Hoe ik dat ervaren heb, ga ik je in deze blogpost vertellen.

Van 0 naar 1
Toen ik onverwachts zwanger was van Rebekka, keek ik na de eerste schok heel erg uit naar haar komst. Ik telde de dagen af en kon niet wachten. Voordat ik de 36 weken bereikte, werd ik met pre-eclampsie opgenomen in het ziekenhuis en al snel werd de bevalling ingeleid, omdat de toestand niet beterde en het beter was dat ze geboren zou worden. Na haar geboorte volgden pittige weken waarin we meerdere keren per dag heen en weer naar het ziekenhuis moesten, maar na 3,5 week mocht ze mee naar huis. Ook daar ging het niet meteen van een leien dakje, ze huilde veel en de nachten waren erg zwaar. Toch was het wel vol te houden, want doordat ze onze eerste was en ik niet terug aan het werk hoefde, kon ik me helemaal focussen op haar. Er waren nachten waarin ze gewoon echt van 23 uur tot 7 uur huilde. Dat was afzien, maar vervolgens kon ik wel de hele dag die er op volgde dutjes mee doen als zij sliep. Dat laatste is echt iets wat nu niet meer aan de orde is, nu de tweeling er is.

Binnen ons huwelijk was de verandering van gewoon huwelijkspartners naar ouders ook goed merkbaar. Samen verantwoordelijk zijn voor zo'n moppie is prachtig, maar ook moeilijk. Niet meer kunnen gaan en staan waar je wilt. Het was zeker niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Gelukkig raakten we er ook wel weer relatief snel aan gewend dat een kind er nou eenmaal voor zorgt dat je minder tijd hebt voor elkaar en dat je tijd voor elkaar veel meer moet plannen dan dat je zonder kind moet doen.

Van 1 naar 3
Rebekka was ruim één jaar toen ik zwanger raakte van Hadassa en Damaris. Ondanks dat ik een voorgevoel had, was het wel echt een schok toen we de eerste echo zagen, maar blijkbaar moet het bij ons gewoon wat anders gaan. ;-) Tijdens de zwangerschap was ik zelfverzekerd en zag ik er eerlijk gezegd niet enorm tegen op. Ik dacht dat het allemaal wel prima te doen zou zijn na wat pittige eerste dagen. Ik was immers ervaren nu. Hoe ongelooflijk ver kan je er naast zitten...

Het was echt totaal anders dan ik me had voorgesteld. Ondanks dat de meisjes echt enorm zoete en lieve baby's zijn, was het zwaar de eerste maanden. Het was echt een rollercoaster en voor mijn gevoel zou ik nooit meer wat voor mezelf kunnen doen. We hadden binnen no time een slaapgebrek van jaren (zo voelde het) en ik zag nog maar 50% van wat ik normaal zag door de enorme wallen. Regelmatig dacht ik bij mezelf dat het toch zo makkelijk was toen we alleen Rebekka nog maar hadden. Waar waren we toch aan begonnen. Gelukkig verzamelden er om ons heen allerlei hulptroepen, er werd voor ons gekookt en gepoetst, gewassen en gestreken en dat was echt zo fijn. Op dat moment was het ook echt nodig.

En ik weet niet hoe dat precies gaat, maar op een gegeven moment wordt het geleidelijk aan makkelijker. De baby's ruilden hun huiluurtjes in voor lekker slapen en gingen spelen in de box, waardoor er weer rust in huis kwam en we een nieuw ritme als gezin van vijf vonden. En waar ik de eerste maanden zag als zwaar met wat mooie momenten, kan ik nu oprecht zeggen dat het voornamelijk genieten is met wat zware momenten.

Samenvattend, beide overgangen heb ik ervaren als pittig, maar ik vind het lastig met elkaar te vergelijken. Bij de oudste vond ik het vooral wennen binnen het huwelijk en niet meer te kunnen gaan en staan waar je wilt, bij de jongsten zag ik voor mijn idee het hele ritme wat we samen hadden opgebouwd in rook opgaan. Ook vond ik het moeilijk om mijn aandacht over de kinderen te verdelen, wat versterkt werd toen ik aan de oudste kon merken dat zij er ook moeite mee had dat ze minder aandacht kreeg.

Ik ben benieuwd, hoe heb jij de eerste maanden na de bevalling van je eerste kind ervaren? En hoe ging dat bij de volgende kinderen?

Week 51 - Geen bijzonderheden

Zo, ben ik weer. Laatste dagen had ik niet de rust en tijd om te bloggen, maar hier komt de samenvatting van de afgelopen week.

Onverwachts vrij
Afgelopen dinsdag was Timon onverwachts vrij. Hij had nog uren over en mag maximaal een week meenemen naar 2017, dus nam hij dinsdag vrij. Ik probeer nu al vijf minuten te achterhalen wat we die dag gedaan hebben, maar eerlijk, ik zou het gewoon niet meer weten. Kennen jullie dat? Dat de dagen zo snel gaan en dat het leven zo vol lijkt, maar dat je tegelijkertijd niet meer weet wat je nou eigenlijk de afgelopen week allemaal hebt gedaan? Ik heb dit echt heel vaak. En Timon ook, want ook hij weet niet meer wat hij dinsdag heeft gedaan. Nouja, waarschijnlijk was het gewoon een heerlijke hangdag. We hebben geluk met kinderen die prima uitslapen in de ochtend als we ze in de avond wat later op bed leggen, dus daar maken we ook gebruik van in het weekend en op zulke dagen.

Van flop naar top
Weten jullie nog dat ik vorige week schreef over het fiasco in de IKEA? En dat we online verder zouden zoeken naar verlichting, banken, gordijnen e.d.? Nou, dat hebben we de afgelopen avonden volop gedaan en alles wat we mooi vonden, noteerden we op een lijstje. Vandaag gingen we erg goed voorbereid op pad om te kijken of het in het echt nog steeds zo mooi was. Tien luiers per kind, schone kleren, knuffels, speentjes, eten en drinken en nog veel meer. Tel daar nog twee volwassenen, één peuter en twee baby's bij op en het was flink aanduwen om alles in die Golf 4 te krijgen. Maar het lukte. Ik had verwacht dat alle sirenes kinderen zouden gaan loeien zodra we over de drempel stapten bij de eerste winkel, maar dat viel alles mee.

Foto inmiddels verwijderd. 

Ze viel volgens mij bijna in slaap. Zie nu trouwens dat het waarschijnlijk wel wat vreemd overkomt, een 2-jarige met 3 messen naast zich, maar die zaten goed verpakt hoor.

Kleine meisjes worden groter
Ze zijn nog lang niet groot, maar worden toch zeker wel groter. Ze zijn ruim vijf maanden oud en doen pogingen om te rollen en ook draaien ze om hun as. Als ze samen in de box liggen, is het lang niet meer zo vredig en schattig als in de eerste weken. We zaten dus al een paar weken te twijfelen over wat we er aan zouden doen. Een tweelingbox of grondbox aanschaffen of gewoon een tweede box erbij. Dat laatste leek ons toch het fijnst, dus speurden we op marktplaats naar één die enigszins op de box leek die we al hadden. Ik vond er al gauw één in de buurt die veel op de onze leek en nadat we de afmetingen hadden vergeleken, waren we er vrij zeker van dat het gewoon dezelfde box was. Timon maakte een afspraak en haalde hem aan het einde van de middag op. En ja hoor, het was dezelfde. Daar ben ik wel heel blij mee, dat staat toch net even wat mooier dan twee verschillende, vind ik.

Nou, dit was het wel zo'n beetje. Geen heel spannend nieuws allemaal, maar hé, ik heb je in het begin al gewaarschuwd dat je deze blog moet zien als een soort dagboek.

Als laatste, ik wil je vanaf hier een heel fijne en gezegende kerst wensen. Ik hoop dat je goede dagen zult hebben met de mensen om je heen.

Tot snel!

Iemand een kopje groene thee met vleugje kippenpoep?

Op internet lees je soms de meest bijzondere en ook wel vreemde verhalen, niet waar? Nu is natuurlijk lang niet alles waar, maar een tijdje terug las ik op een forum in een topic over besparen dat iemand een eitje had gekookt voor bij de boterham en vervolgens van het gekookte water een kopje thee zette. Een paar seconden dacht ik nog dat het een goed idee was, totdat ik dacht aan hoe sommige van die eieren eruit zien als ik ze uit de verpakking haal en in de koelkast leg. Pluisjes, veertjes en donkere vlekken en vegen. Dat laatste kan nog maar één ding zijn, toch, als je denkt aan waar eieren vandaan komen. Nu kan het natuurlijk zijn dat ze óf er nog niet over had nagedacht, óf ze maakt de eieren grondig schoon voor ze ze kookt, óf ze is er zich volledig bewust van en kiest er juist voor omdat kippenpoep rijk aan mineralen en vitaminen is. Over dat laatste moet je vooral niet te lang nadenken, dan word je een beetje misselijk. Goed, het is vast al duidelijk, waar ik dus niet op bespaar is gewoon een lekker kopje thee.

Ik denk dat iedereen die bezig is met besparen en consuminderen wel een grens heeft. Tot daar en niet verder. Wij hebben dat ook en ik ga je nu wat voorbeelden geven.

Verwarming
Je hebt van die mensen die overdag als ze bezig zijn de verwarming op 15 graden zetten en in de avond als ze stil gaan zitten, willen ze het wat warmer hebben en stoken ze tot 16 graden. Ik moet er niet aan denken. Ik heb het bij 16 graden echt niet lekker warm en het lijkt me echt naar om op de bank te ploffen nadat je de kinderen op bed hebt gelegd en dan eerst drie dekens om je heen te moeten slaan voordat je het warm genoeg hebt. Het is ook niet zo dat ik in een zomerjurkje ga zitten en de thermostaat op 23 graden zet, maar 20 graden is toch wel normaal bij ons. Met een dikke trui en een deken kan hij waarschijnlijk best wat lager, maar ik heb daar gewoon geen zin in. Natuurlijk, als het noodzaak is zal het best gaan. Maar voor nu, nee, het blijft lekker behaaglijk hier.

Koken
Ik vind koken niet erg om te doen, maar ik vind het ook weer niet geweldig leuk. Ik wil er vaak zo snel mogelijk klaar mee zijn, omdat rond etenstijd de kinderen jengelig zijn en dat kookt niet zo lekker. Vooral het snijden van groenten komt me dan niet zo uit. Dus kopen wij voornamelijk voorgesneden groenten. Ik vind dat echt een uitkomst. Sta ik macaroni te koken, loop ik even naar de diepvries, pak een zak groenten, open knippen, in de wokpan en klaar. Zo handig. Nog geen minuut werk. Ik weet ook niet of voorgesneden groenten nou echt zo duur zijn dat ik het daarvoor zou moeten laten en zelf moet gaan snijden. Als er een aanbieding is, slaan we gelijk in en doen ze in de diepvries. Je hoeft ze niet te ontdooien voor gebruik, want dan wordt het minder lekker. Ideaal wat mij betreft. Ook als we aardappelen met vlees en groenten eten, kiezen we vaak voor gemak en kopen we diepvriesgroenten. Ik vind dat dat voor ons echt de beste optie is, want we gaan maar eens per week naar de supermarkt voor boodschappen. Als we bijvoorbeeld sperziebonen kopen en die eten we na vier dagen, heeft het dus eerst een tijdje in de winkel gelegen en vervolgens nog vier dagen bij mij in de koelkast. Van de groenten die in de diepvries liggen, beweren ze dat die gelijk na het oogsten worden ingevroren. En daar hoef ik niets meer aan te doen, de puntjes zijn er al vanaf. Ik weet niet of ik in dit geval echt veel betaal voor gemak, ik denk dat het meevalt, maar mocht het wel zo zijn, ik heb het er graag voor over.

Besparen op de boodschappen
Ooit las ik eens van iemand die van besparen op boodschappen een sport had gemaakt. Ze had van meerdere supermarkten een lijst met daarop de prijzen van de producten die zij vaak koopt. Zo kon ze bij het maken van de lijst alles vergelijken met elkaar en om vervolgens bij meerdere supermarkten boodschappen te doen en zo dus te besparen. Nou, dit doen wij dus echt niet. Ik heb dat er gewoon niet voor over om wat centen te besparen. We doen eens per week boodschappen bij de AH en heel soms halen we in een andere supermarkt nog wat bij, als er echt een heel goede aanbieding is. Maar dan ook echt goed, zeg maar. Ik probeer zoveel mogelijk de houdbare artikelen in te slaan zodat ik precies van aanbieding naar aanbieding kan leven, maar ga daarin niet tot het uiterste.

Voor ons is het dus zo dat hier onze grenzen liggen. We kunnen het ons permitteren om zo te leven. Het is geen noodzaak voor ons om alle supermarkten af te struinen omdat het budget zo laag is dat dat nodig is. En het is ook geen noodzaak dat we de thermostaat niet hoger dan 17 graden kunnen zetten omdat we anders de energierekening niet meer kunnen betalen. Dat zorgt ervoor dat we deze keuzes maken.

Ik ben benieuwd, waar liggen jullie grenzen op de genoemde gebieden?

Week 50 - Verhuizing voorbereiden, gedoe in de IKEA en zonder gezeur op stap

En weer een week verder!

Van uitstel komt afstel?
Nu we over een paar weken de sleutel van ons nieuwe huis krijgen, begint het toch echt wel tijd te worden dat we dingen gaan voorbereiden. De eerste dozen zijn al ingepakt en dat vond ik gelukkig helemaal niet erg om te doen. Sterker nog, ik kijk naar dat gedeelte van de verhuizing wel uit. Waar ik wel echt een hekel aan heb, zijn die administratieve dingen die ook gedaan moeten worden. Maandag besloot ik dat het nu echt genoeg was en het moest maar even klaar zijn met uitstellen. Ik regelde met Eneco dat ze vanaf 9 januari gas en licht gaan leveren in het nieuwe huis en ook zocht ik contact met Oasen, want we willen ook graag water uit de kraan natuurlijk. Toen nog even Telfort laten weten dat we gaan verhuizen en ook op ons nieuwe adres weer gebruik willen maken van hun internet. Kon ook heel simpel online, ideaal en ik kneep al in m'n handjes. Totdat ik op verzoek even contact op moest nemen en de vriendelijke meneer van de klantenservice helaas vertelde dat ze geen internet kunnen leveren op ons nieuwe adres. Jammer. Ik probeerde het bij meerdere providers, maar helaas ving ik iedere keer weer bot. Blijkbaar gaan we in een woonplaats wonen die wat achterloopt? Als ik straks niet meer blog, het ligt niet aan jullie hoor!

Inspiratie opdoen in IKEA wordt flop
Gisteren besloten Timon en ik dat we nodig weer eens naar de IKEA moesten. Er stond hier al tijden een doos met daarin spullen nog in de verpakking die retour konden en we wilden wat inspiratie opdoen voor de inrichting van ons nieuwe huis. Ik stelde me zo voor dat we daar dan met z'n vijven liepen, Timon, die die twee kleine meisjes in hun wagen duwde, die dan tevreden lagen te slapen en ik het karretje met Rebekka, die heerlijk zat te babbelen en zingen. Nou, zo ging het niet. Hoe dan wel? Stel je een verhitte moeder voor met piekende haren en rode wangen. Dat was ik. Daarnaast een man met geïrriteerde uitdrukking op zijn gezicht. Dat kan natuurlijk alleen nog maar Timon zijn. Een krijsende peuter die niet in het karretje wilde zitten, niet wilde lopen en ook niet wist wat ze dan wel wilde. Twee baby's die zo onder de indruk van alles waren waren dat ze begonnen te huilen zodra de wagen stil stond en het plaatje is compleet. Van inspiratie opdoen is weinig gekomen. Gelukkig hadden we gelijk aan het begin al de spullen geretourneerd, dus dat gedeelte was voltooid. En ik had nog een stel hagelwitte handdoeken in de kar kunnen gooien ondanks dat de peuter daar woest van werd. Uiteindelijk namen we de verkorte route maar naar de uitgang en gelukkig viel het wachten bij de kassa enorm mee, want er was gewoon geen rij. Ging er tenminste nog iets vlekkeloos. Inspiratie opdoen gaan we vanavond online maar proberen.

Waar zou ik zijn zonder Zeeman, Kruidvat en HEMA?
Al weken wilde ik eens rustig naar Leerdam of Gorinchem om een flink aantal spullen te kopen en de voorraad bij te vullen. Geen echte boodschappen, maar dingen als shampoo en babyspullen die al tijden op het lijstje staan. Ook de voorraad babyvoeding moest nodig aangevuld worden. Het kwam er maar niet van in de afgelopen weken en na al het gedoe van vanmorgen had ik meer zin dan ooit om eens rustig zonder gezeur door de winkels te struinen. Herkenbaar voor de moeders onder ons? Het weer zag er heerlijk uit, dus ik besteeg m'n stalen ros en fietste naar Leerdam. Doen jullie dat ook wel eens? Ondanks dat je een auto hebt staan toch lekker gaan fietsen? Kan ik je echt aanraden, als het weer oké is dan. In de regen en wind fietsen kan ik niemand aanbevelen, ik vrees dat dat te maken heeft met een soort jeugdtrauma. Plakkende regenpakken, weten jullie nog? Goed, dat was nu allemaal niet aan de orde en ik genoot van dat rustmoment. In Leerdam ging ik me te buiten in de Zeeman, Kruidvat en HEMA. Hadassa en Damaris dragen nu maat 62 en zoals altijd maak ik op een gegeven moment alles klaar voor de volgende maat. Van de week had ik alles wat ik al had gesorteerd, voornamelijk kleding van Rebekka en kraamcadeautjes. Ik kwam er achter dat ik nodig longsleeves en broekjes moest kopen. Online was ik wel geslaagd voor shirtjes, broekjes helaas niet. Gelukkig had de Zeeman echt weer te leuke en fijne (want: lekker zacht en stretchy) broekjes te koop. Daarnaast kocht ik nog wat verzorgingsartikelen en schoonmaakspullen bij de HEMA en Kruidvat. En helaas gaan we volgende week waarschijnlijk afscheid nemen van twee lieve stagiaires, dus ook voor hen kocht ik wat leuks natuurlijk. Ik weet niet of jullie er wel eens van gehoord hebben, maar via Family Learning begeleid ik stagiaires die in het eerste jaar van de opleiding Helpende Zorg en Welzijn zitten. Ontzettend leuk om te doen en ik vind het oprecht jammer dat ze door de afstand straks niet kunnen komen. Ik zal onder aan deze blog even een linkje zetten naar de website voor de lezers die benieuwd zijn en meer willen weten over Family Learning.

Goed, ik ga het hierbij laten. Ondanks dat het zaterdagavond is en ik zin heb om op de bank te ploffen, moeten we toch echt nog even wat dingen doen. Fijne avond en goede zondag iedereen!

family-learning.davinci.nl

Waarom minimaliseren soms moeilijk is

Kennen jullie de termen 'minimaliseren' en 'ontspullen'? Ik denk dat wij net getrouwd waren toen ik er voor het eerst van hoorde. Via Facebook kwam ik op de pagina van Moeders minimalisme en via die pagina weer bij de groep Minimaliseren kun je leren, beiden kan ik je echt aanraden. Voor mij persoonlijk betekent minimaliseren dat ik spullen weg doe die ik niet (meer) gebruik, waar ik niet blij van word en die geen emotionele waarde hebben. En dat is meer dan je denkt. Over het algemeen gaat het me makkelijk af en kost het me weinig moeite om die spullen weg te doen, maar er zijn uitzonderingen...

Maar het heeft zoveel gekost...
Soms heb je van die spullen die je niet meer gebruikt en ook niet meer gaat gebruiken. Je hebt het niet meer nodig. Je zet het op marktplaats, maar geen hond die het hebben wil. Dus zet je het maar weer terug op zolder, want het heeft je ooit zoveel geld gekost. Dit is natuurlijk dom, maar ook wel weer logisch. Wat bij mij heel erg helpt, is om te zakken met de vraagprijs. Ja, het is misschien wel meer waard, maar als ik zak van 100 euro naar 50 euro (bij wijze van), levert het altijd nog 50 euro meer op dan dat ik het terug op zolder zet. Bij echt onverkoopbare spullen, omdat het aanbod groot is of omdat het gedateerd is, geef ik het gewoon weg. Zet je er over heen en geef het aan de kringloopwinkel of zet het op de weggeefhoek op Facebook. Tegenwoordig geven wij onze spullen weg aan de kringloopwinkel in Noordeloos, zij verkopen het en de opbrengst gaat naar de stichting Woord en Daad. Als ik denk aan de mensen die er hopelijk mee geholpen kunnen worden, vind ik het vaak een stuk makkelijker om het weg te geven.

Maar ooit, als ik ben afgevallen...
Momenteel ben ik zwaarder dan dat ik mezelf graag zou zien. Het liefst zou ik 10 kilo minder wegen. Maar eerlijk gezegd, ik weet niet of me dat gaat lukken. Of ik weer de motivatie kan vinden om echt goed mijn schouders er onder te zetten. Niet zo best misschien, maar het is de waarheid. Ooit woog ik nog zwaarder dan dat ik nu weeg en viel ik 15 kilo af. Ik heb toen natuurlijk allemaal nieuwe kleding gekocht in een nieuwe maat, dat was echt heel leuk. Nu ik dus weer ongeveer 10 kilo zwaarder weeg, pas ik die kleding niet meer. Heel lang heb ik ze bewaard als motivatie om af te vallen, maar dat werkt niet, voor mij dan. Het frustreert juist alleen maar om die kleding te zien hangen. Dus toen ik begin deze herfst de hele mikmak weggaf, was dat moeilijk, alsof ik op gaf en het erbij liet zitten. Maar het was ook een bevrijding. Niet meer iedere keer zodra ik de slaapkamer in stap dat beeld van die te kleine kleren.

Maar ik heb het gekregen...
Dit vind ik de allermoeilijkste categorie spullen. De gekregen spullen. Spullen die misschien wel met heel veel liefde speciaal voor mij zijn uitgekozen en gekocht. En dan is het totaal mijn smaak niet. Ik vind dat echt zo rot. En ik blijf er moeite mee hebben die spullen weg te doen en ik hoop vaak maar dat ze zichzelf minimaliseren door kapot te gaan. Maar nee, die spullen zijn natuurlijk juist weer van uitstekende kwaliteit, zul je altijd zien hè. Gelukkig word ik er wel steeds makkelijker in om ook die spullen weg te geven. Wat ik vaak doe, is ze toch een tijdje gebruiken en uiteindelijk breng ik ze naar de kringloopwinkel. Dat is voor mij de manier om ermee om te gaan waarover ik me dan het minst schuldig voel. Maar toch, het blijft de moeilijkste categorie, als je het mij vraagt.

Ik kan me voorstellen dat als je dit leest en je hebt nog nooit eerder gehoord van ontspullen en minimaliseren, je je afvraagt wat het nut er van is. Ik denk dat dat voor iedereen weer anders is, maar ik kan je wel vertellen wat ik ervaar nu we flink hebben gesnoeid in bezittingen.
* Nu de kastjes zo leeg en opgeruimd zijn, hoef ik niet te zoeken waar ik toch dat ene handige mesje heb gelaten. Of waar de kloppers van de mixer zijn gebleven.
* Schoonmaken gaat veel sneller en makkelijker. Neem bijvoorbeeld de vensterbank. Toen wij die nog vol hadden staan met kleine ditjes en datjes, haalde ik er lang niet zo vaak een doekje over als dat ik nu doe.
* Wij hadden vrij veel hotspots in huis. Hotspots zijn plekken waar spullen zich verzamelen die geen eigen plek hebben. Nu de kasten en laatjes leger zijn, hebben die spullen daar hun eigen plek gekregen.
* Meest belangrijke reden: het levert echt rust op om spullen die niet noodzakelijk zijn, waar je niet blij van wordt en die geen emotionele waarde hebben, gewoon de deur uit te doen.

Ik ben benieuwd of jij ook minimaliseert? Zo ja, wat heeft het jou gebracht?

Wat komt er in en wat gaat er uit?

Toen wij net getrouwd waren, was het best krap iedere maand. In die maanden kwam ik er achter hoe belangrijk het is om goed overzicht over je geldzaken te hebben. Daarmee valt heel veel ellende te voorkomen, als je het mij vraagt. Eerst hield ik alles bij in een schriftje.Tegenwoordig doe ik het in Calc, het lijkt heel erg op Excel, maar Calc is gratis te downloaden. Voor nu zal ik het even Excel noemen, dat is wat bekender. Voordelen van Excel ten opzichte van het ouderwetse schriftje zijn dat ik het nu terug kan lezen (ik schrijf niet erg netjes, weet je nog?) én dat ik niet meer zelf hoef op te tellen. Vooruitgang dus.

Ik houd dus echt alle inkomsten en uitgaven bij. Als ik een euro aan de collectant geef, zet ik dat in Excel. Als mensen dat horen, kijken ze me vaak wat verbaasd aan, omdat ze denken dat het heel veel tijd kost, maar dat is echt niet zo. Het is snel gedaan, als je de basis eenmaal hebt. De basis is mijn bestandje in Excel. Het heeft verschillende tabbladen. Het eerste tabblad is een begroting van een normale maand. Alle vaste lasten staan er in en ook staat er in wat we ongeveer per maand uitgeven aan boodschappen, benzine en dergelijke. Ook de inkomsten worden genoemd. Dus eigenlijk gewoon wat ik denk dat er in en er uit gaat in een gewone maand.
Vervolgens een tabblad waarin ik wat spaardoelen heb uitgewerkt. Als we geld hebben overgeboekt, verander ik dat ook in dit bestand en dan vertelt Excel mij gelijk op hoeveel procent van mijn spaardoel ik dan zit. Zo leuk om dat positief te zien veranderen. Om het de andere kant op te zien veranderen is minder leuk, dus als we geld terug hebben moeten boeken, stel ik het veranderen van het spaarsaldo ook echt uit.
In de tabbladen daarna noteer ik wat er iedere maand daadwerkelijk in en uit gaat. Ik heb zojuist het tabblad voor de nieuwe maand gemaakt, onze maanden lopen namelijk vanaf de 20e tot de 19e in de maand daarop. Net maakte ik dus het tabblad voor 20 december tot en met 19 januari klaar en heb gelijk screenshots gemaakt zodat ik er over kon gaan bloggen. Er staan dus geen getallen in, dat vind ik te privé om op internet te delen.

Om een goede duidelijke screenshot te maken, moest ik het even in tweeën doen.

Inkomsten en uitgaven en de bijzonderheden van de maand. 

Bij inkomsten noteer ik alles wat binnen komt, niet alleen het salaris en toeslagen, maar ook de verkopen van marktplaats bijvoorbeeld. Ook alle uitgaven noteer ik, maar dat doe ik niet in deze tabel, maar in die van het screenshot hieronder. In deze tabel staan de totalen van alle soorten uitgaven die wij hebben, dat doet Excel voor me. Helemaal rechts in het groen staan belangrijke dingen die we niet mogen vergeten. Dat zijn bijvoorbeeld rekeningen van het eigen risico of zoals nu, de contributie van de ANWB. Ik wil me door zulke dingen niet laten verrassen, dat vind ik echt heel vervelend. Dus zodra ik ze te horen krijg, noteer ik ze. 

Uitgaven bijhouden

In deze screenshot zie je de categorieën die wij hanteren voor onze uitgaven. Eerst had ik geen kolommen voor parkeren en verzorging, maar nu wel, want zo blijft de categorie overig leger en dat is fijn voor het overzicht. Ik zet ook altijd de omschrijving erbij, want geloof me, niets is zo irritant als een bedrag van bijvoorbeeld €27,85 onder overig zien staan en het maar niet thuis kunnen brengen. Nog vervelender is het dat die €27,85 dan uitgegeven bleek te zijn bij de Action of Ikea en dat ik een week later al niet meer weet wat we daar dan hebben gekocht. Herkenbaar?
Dus, als ik bijvoorbeeld €64,62 heb uitgegeven bij de AH, vul ik dat gelijk even in als ik toch Facebook check. Excel werkt gelijk het totaal van de categorie boodschappen bij, het totaal in de eerste screenshot bij boodschappen wordt daardoor ook bijgewerkt en daardoor zie ik gelijk in één oogopslag wat het nieuwe totaal is van de uitgaven die maand.

Dit is dus hoe wij dat doen, inkomsten en uitgaven bijhouden. Zoals ik net al zei, ik geloof dat hiermee veel ellende te voorkomen valt. Door dit bestandje heb ik echt grip op de financiën, en al zou het me iedere dag een halfuur kosten, dan nog zou ik het bijhouden. Het geeft een veilig gevoel.

Week 49 - Sinterklaas vieren, buikgriep en eten met kinderen

Cliché, heel cliché, ik weet het, maar afgelopen week is voorbij gevlogen. Ik neem jullie even mee terug in de tijd.

Sinterklaas
Afgelopen zondag vierden wij hier thuis Sinterklaas. De tweeling toonde natuurlijk geen interesse in hun cadeautjes, maar dat zie ik voor nu nog door de vingers. Om ze nu al de stempel ondankbaar te geven gaat wat ver, niet? Rebekka vond het helemaal geweldig. Ze kreeg speelgoed en knuffels en is er echt dolgelukkig mee. Ik denk dat wij per kind zo'n 25 euro hebben uitgegeven aan cadeaus. Dat vind ik zelf echt meer dan genoeg. Ik las laatst mee op een forum en kwam er daar achter dat er moeders zijn die honderden euro's per kind uitgeven. Nu moet iedereen dat natuurlijk helemaal zelf weten, maar zelf zou ik het echt nooit doen, omdat ik het me ten eerste niet eens kan permitteren op dit moment. Ten tweede, voor Rebekka zou ik het wel weten, maar voor de tweeling lijkt het me heel moeilijk om zo'n bedrag vol te maken. Ah, oké dan, ik zou zo'n elektrische schommelstoel kopen met verschillende standen. En ten derde, ik vind het ook gewoon helemaal niet nodig. Zeker niet toen ik Rebekka's blijde gezichtje zag nadat ze haar relatief goedkope cadeautjes had uitgepakt. Nu heb ik misschien makkelijk praten omdat onze kinderen nog jong zijn, maar eerlijk gezegd ben ik niet van plan om op welke leeftijd dan ook honderden euro's uit te gaan geven aan cadeaus voor Sinterklaas.

Buikgriep
In de nacht van dinsdag op woensdag werd ik wakker en voelde me niet lekker. In slaap komen lukte niet meer en al snel voelde ik me echt goed misselijk en kreeg ik last van buikkrampen. Het was  rennen om op tijd bij de wc te zijn. De hele nacht bleef ik in de weer en tegen de ochtend vervloog alle hoop dat het gewoon de tomatensoep was die niet goed meer was, want ik kreeg koorts. Timon bleef thuis om voor de kinderen te zorgen. Halverwege de dag zei hij dat hij bang ook ziek te gaan worden en niet lang daarna konden we gaan vechten om de enige wc in ons huis. Wat een ellende. Allebei ziek terwijl er drie kleine kinderen zijn waar we voor moesten zorgen. Zo goed als kon gaven we flesjes, verschoonden poepluiers en maakten we eten voor de peuter klaar. De nacht was niet veel beter, ik had 39 graden koorts en werd ieder uur badend in het zweet wakker. Gelukkig is het met buikgriep zo dat het vaak vrij snel weer over is en dat was bij ons ook zo, halverwege de vrijdag voelden we ons beiden alweer heel wat. Ik hoop echt dat dit het was wat betreft ziek zijn dit seizoen, want mijn gedachte dat ziek zijn met kleine kinderen vreselijk is, is bevestigd. Zou er zoiets bestaan als een kinderdagverblijf voor kinderen met ouders die de griep hebben? Wat mij betreft gat in de markt. Echt, wat was dat toch een fijne tijd, toen we gewoon de hele dag in bed konden liggen als we ziek waren.

Samen eten
Vandaag aten we samen met een stel die ook kinderen van onze leeftijd hebben en dat was erg geslaagd. We hebben weinig vrienden en familie die ook in deze levensfase zitten en dat vind ik best wel eens jammer, dus ik keek uit naar deze maaltijd. Terwijl we aan het eten en kletsen waren, realiseerde ik me hoe anders een maaltijd met en zonder kinderen is. In positieve en negatieve zin, eerlijk is eerlijk. Kinderen zijn heerlijk om naar te kijken en het levert heel wat gelach op om ze koddige dingen te horen zeggen of nieuwe trucjes te zien doen. Maar je kunt je ook vast wel voorstellen dat met vijf kleine kinderen onze gesprekken natuurlijk heel wat keren onderbroken werden. Dat geeft niet, hoort er helemaal bij. Het is alleen een wereld van verschil met wat jaren terug. Ergens is het jammer dat die tijd van ongestoord eten en uitgebreid natafelen voorbij is, maar gelukkig is er een prachtige tijd voor in de plaats gekomen.

Zo, dit was in sneltreinvaart onze week. Ik duik snel mijn bed in, op naar een nieuwe week. Joe! 

Als ik een handelaar zou zijn...

Als ik een handelaar zou zijn, zou ik een slechte zijn. Een hele slechte. In een mum van tijd zou ik geen rooie cent meer hebben. Hoe ik dat weet? Door marktplaats. Ik koop en verkoop namelijk veel op marktplaats. Afdingen durf ik niet en als mensen bij mij afdingen, geef ik vaak toe, want ach, ze hebben vast weinig geld.

Zo had ik laatst de garage opgeruimd en waren Timon en ik tot de conclusie gekomen dat zijn oude fiets wel weg kon. De fiets had wat roestplekjes en de banden waren leeg. Dus zette ik hem tegen de garage, maakte een stuk of drie foto's en plaatste hem op marktplaats. "GRATIS herenfiets", zo was de omschrijving. Ik dacht dat een fiets als deze niets meer waard zou zijn en wilde er vanaf, dus daarom mocht hij voor niets weg. Achteraf gezien, zeker na een heus marktonderzoek, had ik nog wel wat kunnen vragen voor de fiets. Goed, na vijf minuten had ik al twee reacties. Ik koos er totaal willekeurig één uit en we maakten de afspraak dat hij hem 19.00 uur die avond mocht ophalen. Ik zei hem dat hij niet aan hoefde te bellen en dat hij hem zo mocht meenemen. Ik vond dat wel een goed idee van mezelf, want Timon ging die avond boodschappen doen en wat nou als het een enge kerel zou zijn die wat van me zou willen? Ik zette de advertentie op gereserveerd en ging door met m'n dagelijkse dingen. Een halfuur later pakte ik mijn telefoon er weer bij en zie de melding "20 berichten in 15 conversaties". Allemaal mensen voor de fiets. Het ene verhaal nog schrijnender dan het andere natuurlijk, toen ik ze één voor één liet weten de fiets al aan een ander beloofd te hebben. Eén van de geïnteresseerden liet me vervolgens weten een appeltaart te zullen bakken als hij of zij de fiets toch zou krijgen. Appeltaart klonk me goed in de oren, maar dat kon ik echt niet maken natuurlijk, dus sloeg ik het aanbod af.
Om 19.00 uur die avond werd er aan gebeld. Drie keer zelfs. Ik begon al zenuwachtig te worden. Wat wilde die kerel toch van me? Dat hij me gewoon wilde bedanken, kwam niet in me op. Uiteindelijk ging hij weg en toen Timon thuis kwam en ik wat ging pakken in de garage, zag ik daar een pakje liggen. Ik pakte het uit en kon m'n ogen niet geloven. Omdat het zo nutteloos was. Het was een Engelstalig boek, geen verkoopbrochure, echt een boek, met daarin alleen maar plaatjes van keukenspullen. Pannen en pollepels, ovenschalen en handmixers. Nou, die ging dus linea recta in de doos voor de kringloopwinkel. Ik bedoel, als ik keukenspullen wil zien, hoef ik maar naar de keuken te lopen, alle lades en kastjes open te zetten en dan kan ik me vergapen aan keukenspullen, daar heb ik geen boek voor nodig. Hopelijk is er iemand die in de kringloopwinkel komt en hem wel interessant vindt. Of misschien moet ik hem op marktplaats zetten. Want de spullen waarvan ik denk dat ze niets waard zijn, zijn blijkbaar nog wel wat waard.

Of een andere ervaring op marktplaats. Die keer dat ik op een heel pakket kinderkleding, veel items nog van dure merken ook, maar €11 bood. Degene voor mij bood €10 namelijk. De verkoper ging akkoord. Ze woonde in de buurt en die avond ging ik langs. Ik bekeek de kleding en het was allemaal nog in nieuwstaat. Gelijk bekroop mij een schuldgevoel omdat ik zo laag had geboden. Ik deed mijn portemonnee open en gaf haar €12,50, dat was alles wat er in zat. Het hoefde niet van haar, maar ik stond er op. Ik was oprecht blij dat er maar €12,50 in zat, want als er €25 in had gezeten, had ik het vast ook gegeven, omdat ik het anders zielig zou vinden.

Of dan die keer dat ik een kussenset van Stokke voor €7,50 aanbood. Een mevrouw bood €12,50. Blijkbaar snapte ze nog niet helemaal hoe marktplaats werkt en dat je zeker niet meer hoeft te bieden dan de vraagprijs, in de meeste situaties. Ik kon het niet over m'n hart verkrijgen om hem daadwerkelijk voor €12,50 te verkopen, dus zei dat ze hem gewoon voor €7,50 mocht hebben.

Wat een schrale troost is, is dat ik blijkbaar niet de enige slechte handelaar zou zijn. Ik bedoel, mensen die voor €11 een uitgebreid pakket dure kinderkleding weg doen of bijna het dubbele van de vraagprijs bieden, zouden ook geen goede handelaren zijn, toch?

Maken jullie veel gebruik van marktplaats? En lukt dat onderhandelen een beetje?

Maar hoe kom je dan rond?

Deze blogpost is een vervolg op de vorige blogpost over thuisblijfmoeder zijn. 

Een vraag die we vaak krijgen als het over thuisblijfmoeder zijn gaat, is hoe wij rond kunnen komen. Want éénverdiener zijn, dat is toch niet meer mogelijk tegenwoordig? Nou, we staan nog niet op straat en we hebben nog iedere dag te eten en schone kleren, dus dat valt mee. Maar het is ook weer geen enorme vetpot, dat is de andere kant.

Ik geloof dat veel moeders er voor zouden kunnen kiezen om thuis te blijven bij de kinderen. Of vaders; het kan allemaal tegenwoordig. Het vraagt alleen wel om het maken van andere keuzes. En als je echt graag wilt, is dat het helemaal waard. Zo ervaar ik het tenminste. Als je liever geen luxe wilt opgeven, moet je het zeker niet doen. Je moet het het simpelweg dubbel en dwars waard vinden.

Nu heb ik misschien makkelijk praten, want ik ben niet anders gewend. Toen Timon en ik trouwden, was ik 6 maanden zwanger, nog geen 2,5 maand later was onze oudste dochter Rebekka er. Ik zit dus al vanaf het begin van ons huwelijk thuis. Timon verdiende toen nog niet bepaald bakken met geld, logisch, hij begon immers net met werken en laten we zeggen dat hij onder aan de ladder stond. Aan de bomen in onze achtertuin bleven ook stug appels groeien in plaats van biljetten van 100 euro, helaas. Dus vanaf het eerste begin ben ik al gewend om zuinig aan te doen met de centen, bewust boodschappen te doen en veel tweedehands proberen te kopen in plaats van nieuw, dat scheelt je al gauw 2/3e van de nieuwprijs. Ik ken niet de vrijheid van een tweede auto, maar ging gewoon op de fiets naar stad. Momenteel is dat verleden tijd, want met een peuter die alleen haar jas aan wil doen als ik het niet wil en andersom én twee baby's vergaat de zin mij al als ik alleen al denk aan alles inpakken voor vertrek. Oftewel: ik weet niet beter dan zuinig aan te doen.

Maar soms, soms komt er ook wel eens een verlangen in mij op hoor, om als een bezetene te gaan shoppen en allerlei dure dingen te kopen die ik mezelf nu niet kan veroorloven. Want ondanks dat het al een tijd geleden is dat ik mezelf eens flink in het nieuw stak, weet ik ook heus wel wat mooi is en wat ik zou willen. Dan wil ik dat ik ergens in Amsterdam rondloop met mijn armen vol tassen, zoveel dat ik er pijn van krijg, maar ach, dat krijg ik ook als ik met een baby rondloop, dus dat maakt me dan niet uit. En dat ik dan klaar denk te zijn met kopen en toch nog een laatste schoenenzaak in ga, waar ik dan niet kan kiezen uit twee paar belachelijk dure laarzen en ze maar allebei koop, want het geld is er gewoon, dus ik laat het rollen ook.

Nu zal het echt niet zo zijn dat deze dingen gelijk mogelijk zijn zodra ik ga werken, tenzij onderwijsassistentes zonder enige werkervaring in dat werkgebied ineens wel super gewild zijn, maar toch, het zou wel dichterbij komen. En vaak ga ik in zo'n bui ook daadwerkelijk zoeken naar vacatures. Maar als het dan echt wordt en ik ga me er wat bij voorstellen, ebt de hebberigheid als vanzelf weer weg. Want het is het niet waard om het fijne, stabiele en rustige leventje op te geven voor puur materialisme.

Hoe zie jij dit? Zou je dingen willen opgeven om thuis bij de kinderen te kunnen zijn? Heb je dat gedaan, hoe bevalt dat?

Waarom ik thuisblijfmoeder ben

Ik ben best wel erg actief op Internet. Ik schrijf mee op allerlei fora en zit in een hoop facebookgroepen. Het meeste is gerelateerd aan het moederschap. Dat is wat mij nou eenmaal het grootste gedeelte van de dag bezig houdt hè. Regelmatig komt het onderwerp 'thuisblijfmoeder' aan bod. Een thuisblijfmoeder is een vrouw die haar baan heeft opgezegd om thuis bij de kinderen te kunnen zijn. Vaak werkt de vader fulltime, want de rekeningen moeten toch betaald worden hè. En als er dan over dat onderwerp gesproken wordt, komen er altijd verontwaardigde reacties van dames die in de jaren '70 een prima Dolle Mina geweest zouden zijn. Wij thuisblijfmoeders zouden moeten zorgen dat we financieel onafhankelijk zijn en verder ook gelijk zijn aan de man. Het zorgen voor de kinderen zouden we evenredig moeten doen en we moeten allebei een even groot aandeel in het huishouden hebben natuurlijk. En dat gooi ik nu allemaal overboord, door zo maar bewust thuis te gaan zitten moederkloeken! Oh nee!

Ik sta daar echt heel anders in, natuurlijk, want ik ben die moeder die bewust thuis blijft bij de kinderen. Nu is het zo dat we dus een vrij ouderwetse rolverdeling hebben, maar het is echt niet zo dat mijn enige recht het aanrecht is, ondanks dat ik er vaker voor sta dan Timon. En het is ook niet zo, dat als Timon thuis komt, hij in zijn stoel ploft, ik nederig op mijn knieën val na een buiging te hebben gemaakt, zijn schoenen uit trek en vervolgens zijn sloffen aan schuif. Want hij geeft namelijk geen sloffen en ook geen eigen stoel.

Maar even serieus, ik ben echt blij met onze situatie. We doen beiden waar we goed in zijn. Timon is blij met zijn werk, studeert nog en zorgt in financieel opzicht voor ons als gezin. Ik ben thuis bij de kinderen, kan ze alle aandacht geven die ze nodig hebben en ben de stabiele factor. Als Timon in de drukke maanden moet overwerken, is dat meestal gewoon mogelijk, want ik ben thuis en dan eet ik alleen met de kinderen en doe de avondroutine zelf. Het is niet zo dat ik om 17.30 uur de kinderen bij de opvang vandaan moet halen, naar huis moet rijden, een maaltijd koken voor een stel vermoeide kinderen terwijl ik zelf ook versleten ben en dan nog eens na het eten alles in mijn eentje gaan doen. Nee, ik kan de maaltijd tijdens hun slaapjes voorbereiden, zodat ik het alleen nog maar hoef op te warmen. Ik kan de tweeling vast 's middags in bad doen zodat het 's avonds minder druk is. En ga zo maar door.

Ik heb niets tegen parttime of fulltime werkende moeders. Sterker nog, ik neem mijn petje er voor af. Als dat voor jou fijn is, als je er een gelukkigere mama van wordt, doen! Maar in ons geval, dus in de huidige situatie met jonge kinderen, vind ik het heerlijk zo. En dat is toch waar het uiteindelijk om gaat.

En jij, ben jij een thuisblijfmoeder of juist een werkende moeder? Hoe bevalt dat?

Hogere wiskunde

Een tijd terug bedacht ik me dat het leuk zou zijn om te gaan bloggen. Niet omdat ik ontzettend goed kan schrijven of een belangrijke boodschap te vertellen heb, maar gewoon, voor de leuk.

Dat idee om te gaan bloggen werd dus geboren als een soort eitje in een nestje en ik ging er eens lekker op broeden. Op steeds meer plekken in huis kwamen notities te liggen met onderwerpen en ideeën voor als die blog dan eindelijk de lucht in ging. Dat die kladblaadjes niet heel erg leesbaar zijn, hoef ik de mensen die mij goed kennen, niet te vertellen. Als ik goed mijn best doe, valt het te lezen. Als ik het schrijf terwijl er een peuter aan m'n rok hangt omdat ze 'koekie' wil én een baby op mijn arm jengelt, is het dus een soort hogere wiskunde om het te kunnen ontcijferen. Als dit bericht dus het eerste en laatste is, komt dat doordat de notities niet te ontcijferen zijn en ik dus niet meer weet wat te schrijven, want door de naweeën van zwangerschapsdementie werkt mijn geheugen niet meer optimaal, vandaar dat die notities echt nodig zijn. ;-)

Hoe dan ook, de blog is er gekomen en nu is het tijd om jullie welkom te heten! Ik ben Willeke, 22 jaar oud, getrouwd met Timon, moeder van 3 meisjes, Rebekka van 2 en Hadassa en Damaris die 4 maanden zijn. We wonen in Nieuwland en gaan over 1,5 maand verhuizen naar Goudriaan. Ik ben van plan om te bloggen over de dagelijkse dingen. Zie het als een soort van dagboek. Hopelijk vinden jullie het leuk.

Oh ja, nog even over de naam van de blog. Hij is niet bepaald origineel, hè?! Op één van de kladblaadjes hier in huis stonden dus allemaal potentiële namen voor de blog. Alleen het probleem was dat geen van allen nou echt perfect was. De naam van een blog kiezen is eigenlijk een beetje als de naam voor je ongeboren baby kiezen. Een heleboel komen er in de buurt, maar zijn het toch net niet. Totdat 'Willeke blogt' in me op kwam. Want zeg nou zelf, het is misschien niet origineel, maar wat dekt de lading nou beter?! Dus, Willeke blogt!

Joe!