Van 0 naar 3

Iets meer dan twee jaar terug werden wij voor het eerst ouders. Op dit moment hebben we drie dochters! ''Dat is snel gegaan'', krijgen we regelmatig te horen. Klopt, vinden we zelf ook. Hoe ik dat ervaren heb, ga ik je in deze blogpost vertellen.

Van 0 naar 1
Toen ik onverwachts zwanger was van Rebekka, keek ik na de eerste schok heel erg uit naar haar komst. Ik telde de dagen af en kon niet wachten. Voordat ik de 36 weken bereikte, werd ik met pre-eclampsie opgenomen in het ziekenhuis en al snel werd de bevalling ingeleid, omdat de toestand niet beterde en het beter was dat ze geboren zou worden. Na haar geboorte volgden pittige weken waarin we meerdere keren per dag heen en weer naar het ziekenhuis moesten, maar na 3,5 week mocht ze mee naar huis. Ook daar ging het niet meteen van een leien dakje, ze huilde veel en de nachten waren erg zwaar. Toch was het wel vol te houden, want doordat ze onze eerste was en ik niet terug aan het werk hoefde, kon ik me helemaal focussen op haar. Er waren nachten waarin ze gewoon echt van 23 uur tot 7 uur huilde. Dat was afzien, maar vervolgens kon ik wel de hele dag die er op volgde dutjes mee doen als zij sliep. Dat laatste is echt iets wat nu niet meer aan de orde is, nu de tweeling er is.

Binnen ons huwelijk was de verandering van gewoon huwelijkspartners naar ouders ook goed merkbaar. Samen verantwoordelijk zijn voor zo'n moppie is prachtig, maar ook moeilijk. Niet meer kunnen gaan en staan waar je wilt. Het was zeker niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Gelukkig raakten we er ook wel weer relatief snel aan gewend dat een kind er nou eenmaal voor zorgt dat je minder tijd hebt voor elkaar en dat je tijd voor elkaar veel meer moet plannen dan dat je zonder kind moet doen.

Van 1 naar 3
Rebekka was ruim één jaar toen ik zwanger raakte van Hadassa en Damaris. Ondanks dat ik een voorgevoel had, was het wel echt een schok toen we de eerste echo zagen, maar blijkbaar moet het bij ons gewoon wat anders gaan. ;-) Tijdens de zwangerschap was ik zelfverzekerd en zag ik er eerlijk gezegd niet enorm tegen op. Ik dacht dat het allemaal wel prima te doen zou zijn na wat pittige eerste dagen. Ik was immers ervaren nu. Hoe ongelooflijk ver kan je er naast zitten...

Het was echt totaal anders dan ik me had voorgesteld. Ondanks dat de meisjes echt enorm zoete en lieve baby's zijn, was het zwaar de eerste maanden. Het was echt een rollercoaster en voor mijn gevoel zou ik nooit meer wat voor mezelf kunnen doen. We hadden binnen no time een slaapgebrek van jaren (zo voelde het) en ik zag nog maar 50% van wat ik normaal zag door de enorme wallen. Regelmatig dacht ik bij mezelf dat het toch zo makkelijk was toen we alleen Rebekka nog maar hadden. Waar waren we toch aan begonnen. Gelukkig verzamelden er om ons heen allerlei hulptroepen, er werd voor ons gekookt en gepoetst, gewassen en gestreken en dat was echt zo fijn. Op dat moment was het ook echt nodig.

En ik weet niet hoe dat precies gaat, maar op een gegeven moment wordt het geleidelijk aan makkelijker. De baby's ruilden hun huiluurtjes in voor lekker slapen en gingen spelen in de box, waardoor er weer rust in huis kwam en we een nieuw ritme als gezin van vijf vonden. En waar ik de eerste maanden zag als zwaar met wat mooie momenten, kan ik nu oprecht zeggen dat het voornamelijk genieten is met wat zware momenten.

Samenvattend, beide overgangen heb ik ervaren als pittig, maar ik vind het lastig met elkaar te vergelijken. Bij de oudste vond ik het vooral wennen binnen het huwelijk en niet meer te kunnen gaan en staan waar je wilt, bij de jongsten zag ik voor mijn idee het hele ritme wat we samen hadden opgebouwd in rook opgaan. Ook vond ik het moeilijk om mijn aandacht over de kinderen te verdelen, wat versterkt werd toen ik aan de oudste kon merken dat zij er ook moeite mee had dat ze minder aandacht kreeg.

Ik ben benieuwd, hoe heb jij de eerste maanden na de bevalling van je eerste kind ervaren? En hoe ging dat bij de volgende kinderen?

1 opmerking:

  1. Je hebt een leuke blog!
    Ik vond de eerste ook echt wennen.. zo'n grote overgang..
    De tweede heb ik echt als heel makkelijk ervaren.. wij kregen er ook 'maar' 1 ipv jij een tweeling..

    BeantwoordenVerwijderen