Maar hoe kom je dan rond?

Deze blogpost is een vervolg op de vorige blogpost over thuisblijfmoeder zijn. 

Een vraag die we vaak krijgen als het over thuisblijfmoeder zijn gaat, is hoe wij rond kunnen komen. Want éénverdiener zijn, dat is toch niet meer mogelijk tegenwoordig? Nou, we staan nog niet op straat en we hebben nog iedere dag te eten en schone kleren, dus dat valt mee. Maar het is ook weer geen enorme vetpot, dat is de andere kant.

Ik geloof dat veel moeders er voor zouden kunnen kiezen om thuis te blijven bij de kinderen. Of vaders; het kan allemaal tegenwoordig. Het vraagt alleen wel om het maken van andere keuzes. En als je echt graag wilt, is dat het helemaal waard. Zo ervaar ik het tenminste. Als je liever geen luxe wilt opgeven, moet je het zeker niet doen. Je moet het het simpelweg dubbel en dwars waard vinden.

Nu heb ik misschien makkelijk praten, want ik ben niet anders gewend. Toen Timon en ik trouwden, was ik 6 maanden zwanger, nog geen 2,5 maand later was onze oudste dochter Rebekka er. Ik zit dus al vanaf het begin van ons huwelijk thuis. Timon verdiende toen nog niet bepaald bakken met geld, logisch, hij begon immers net met werken en laten we zeggen dat hij onder aan de ladder stond. Aan de bomen in onze achtertuin bleven ook stug appels groeien in plaats van biljetten van 100 euro, helaas. Dus vanaf het eerste begin ben ik al gewend om zuinig aan te doen met de centen, bewust boodschappen te doen en veel tweedehands proberen te kopen in plaats van nieuw, dat scheelt je al gauw 2/3e van de nieuwprijs. Ik ken niet de vrijheid van een tweede auto, maar ging gewoon op de fiets naar stad. Momenteel is dat verleden tijd, want met een peuter die alleen haar jas aan wil doen als ik het niet wil en andersom én twee baby's vergaat de zin mij al als ik alleen al denk aan alles inpakken voor vertrek. Oftewel: ik weet niet beter dan zuinig aan te doen.

Maar soms, soms komt er ook wel eens een verlangen in mij op hoor, om als een bezetene te gaan shoppen en allerlei dure dingen te kopen die ik mezelf nu niet kan veroorloven. Want ondanks dat het al een tijd geleden is dat ik mezelf eens flink in het nieuw stak, weet ik ook heus wel wat mooi is en wat ik zou willen. Dan wil ik dat ik ergens in Amsterdam rondloop met mijn armen vol tassen, zoveel dat ik er pijn van krijg, maar ach, dat krijg ik ook als ik met een baby rondloop, dus dat maakt me dan niet uit. En dat ik dan klaar denk te zijn met kopen en toch nog een laatste schoenenzaak in ga, waar ik dan niet kan kiezen uit twee paar belachelijk dure laarzen en ze maar allebei koop, want het geld is er gewoon, dus ik laat het rollen ook.

Nu zal het echt niet zo zijn dat deze dingen gelijk mogelijk zijn zodra ik ga werken, tenzij onderwijsassistentes zonder enige werkervaring in dat werkgebied ineens wel super gewild zijn, maar toch, het zou wel dichterbij komen. En vaak ga ik in zo'n bui ook daadwerkelijk zoeken naar vacatures. Maar als het dan echt wordt en ik ga me er wat bij voorstellen, ebt de hebberigheid als vanzelf weer weg. Want het is het niet waard om het fijne, stabiele en rustige leventje op te geven voor puur materialisme.

Hoe zie jij dit? Zou je dingen willen opgeven om thuis bij de kinderen te kunnen zijn? Heb je dat gedaan, hoe bevalt dat?

3 opmerkingen:

  1. Willeke, goh wat herken ik veel in jouw verhaal. Vanaf het begin van mijn relatie was ik de hoofdverdiener thuis. Ik ben daarom ook altijd 4 dagen blijven werken. Wij hebben ons hele leefsituatie op dit inkomen ingericht. Tja en nu..... nu ben ik 39, moeder van Nino 11, Mika 8 en onze twins Evi en Mika 14 weken. Mijn laatste baan was als interim manager en nu moet ik dus op zoek naar iets nieuws. Maar ja, wil ik dat eigenlijk wel. Ik wil nog steeds graag op wintersport en nog steeds lekker weg met de zomervakantie. Ben ook dol op alle prachtige merk kleertjes voor de kids..... maar ja wordt ik daar nou echt gelukkig van? Ik zit heel erg in dubio momenteel. Vooralsnog geniet ik nog volop van mijn vrije tijd met de kids. Ach wie weet krijg ik op een dag een ingeving.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Lastig, die tweestrijd. Werkt jouw man nu fulltime? Zou je niet twee dagen kunnen gaan werken? Of is dat lastig in die branche? Kan me goed voorstellen dat je nu eens thuis wilt blijven bij de kinderen. Maar ook dat je gewend bent aan de luxe en dat dat moeilijk vaarwel te zeggen is misschien? Hopelijk kom je eruit en kun je een keuze maken! Geniet van je dotjes! ❤

      Verwijderen
  2. Ik lees deze blog nu pas. Ik ben de eerste twee jaar thuis geweest. Daarna ben ik parttime gaan werken, omdat de peuterspeelzaal te zwaar op ons budget zou drukken. Nu is mijn contract niet verlengd en ben ik straks weer (even) thuisblijfmoeder.

    BeantwoordenVerwijderen