De verhuizing - update 6

Hoogste tijd voor een nieuwe update, want we zijn verhuisd! Het zit er op! Oké, er is nog genoeg te doen en het is nog niet klaar, maar al onze spullen liggen tenminste weer in één huis in plaats van verspreid over beide huizen. Even wat foto's om het hele proces weer te geven.


Vorige week woensdag zag de woonkamer er nog zo uit.


Timon druk op de kamer van Rebekka.


Thuis was ik druk de verhuizing voor te bereiden. Alles werd ingepakt en dozen en op de losse spullen kwam tape met daarop met zwarte stift geschreven waar het naartoe moest.


We mochten de vrachtwagen lenen van Quadcentrum Van der Ham, super handig natuurlijk!


En toen stonden al onze spullen in het nieuwe huis. Dit is de woonkamer. Er hangen nog geen gordijnen en er moeten nog nieuwe meubels komen, maar dat komt allemaal wel goed. Leuk hè?


Rebekka's slaapkamer. Hier moet nog wat geschilderd worden. De kozijnen en ramen zitten in de grondverf. De deuren en deurposten moeten nog helemaal gedaan worden. 


Onze slaapkamer, zelfde verhaal wat betreft ramen e.d.



De slaapkamer van Hadassa en Damaris. 

De verhuizing verliep echt prima. We waren met genoeg mensen, ik had zelf de weken voor de verhuizing al veel ingepakt, dus het inpakken zelf was zo gedaan. Toen bleef alleen het zware sjouwwerk nog over. Ook hier in het nieuwe huis was het allemaal snel voor elkaar. Ik hoor wel eens verhalen van mensen die de weken na de verhuizing nog allemaal dozen moeten uitpakken. Gelukkig is dat hier niet het geval. Halverwege de middag was alles klaar, heerlijk. 

De kinderen vinden het ook prima in dit huis. De tweeling laat niet echt wat merken, zijn eigenlijk net als anders. Rebekka vond het wel even apart, maar al snel was het oké. Ik wil nog wel eens langs het oude huis rijden om te kijken wat haar reactie gaat zijn. 

Nu nog even wat dingen regelen, er moet nog wat worden opgehangen bijvoorbeeld. De gordijnen moeten we gaan bestellen, er moet nog een raam vervangen worden en natuurlijk nog wat schilderwerk. Maar het grootste gedeelte zit er op. Dit was dus de laatste update, de rest lees je wel in de weekoverzichten. 

De verhuizing - update 5

Joehoe! Daar ben ik weer. Met een update over de verhuizing!

Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf niet helemaal goed weet hoe het er in het nieuwe huis voorstaat. Ik ben er vrijdag voor het laatst geweest en ik hoop natuurlijk dat er in de tussenliggende dagen enorm veel gebeurd is, maar ik kan je dus gewoon niet vertellen hoe het daar is. Maar nu moet er ook nog genoeg gedaan worden hier in dit huis in Nieuwland, daar kan ik je wel meer over vertellen, dat is tegenwoordig mijn project, geloof ik.

Maandag, gisteren dus, had ik hulptroepen bij huis. Erg fijn. We waren met z'n drieën, dus één iemand voor de kinderen en twee om wat dingen af te handelen en de verhuizing zo goed mogelijk voor te bereiden.


Deze diepvriezer hebben wij gekregen net na ons trouwen, maar hij is al erg oud en ik vrees dat 'ie behoorlijk stroom vreet. Dus bestelden we een nieuwe. Lekker makkelijk, hoeven we hem ook niet te verhuizen, want die nieuwe is bij ons nieuwe huis bezorgd. Deze heb ik ontdooid en schoongemaakt. Ik zette hem op marktplaats en diezelfde dag al was er iemand die hem kwam ophalen. Ik had hem al verteld dat hij wel zelf moest regelen dat 'ie naar de auto gesjouwd werd. De laatste jaren heb ik best snel last van m'n rug. Bijvoorbeeld als ik één van de kinderen verkeerd optil, dan schiet het ineens in m'n rug. Altijd aan dezelfde kant overigens. Dat kunnen we met de verhuizing deze week niet gebruiken, dus had ik dat vast laten weten aan de beste man. Was geen punt, volgens hem. Totdat hij ons adres gevonden had en het grind zag. Daar rollen zijn wieltjes niet zo makkelijk overheen natuurlijk. Uiteindelijk kreeg hij het voor elkaar en zat die diepvries nog in z'n auto ook. 
Was trouwens heel zielig, hij duwt die diepvries van z'n plek, ligt er gewoon een dood vogeltje onder. Nu hoopte ik wel dat er iets onder zou liggen, denk aan een vergeten envelop met wat geld of zo. Dat is mijn ultieme droom trouwens, ergens in huis een stapel geld vinden die ik vergeten was. Ik lees dat nog wel eens in verschillende opruimgroepen op Facebook. Dat mensen vertellen dat ze even de kledingkast gingen uitmesten en in allerlei zakken van jassen en broeken geld vinden. En dan niet van die vijf cent muntjes hè. Maar gewoon vijftig euro hier, twintig euro daar. Ik heb dat nou nooit.


Zonder de diepvries, flinke hoop stof en het zielige dode vogeltje. Weer een heel ander gezicht hè?!


Ook zo'n leuk werkje, even de containers schoonmaken. Zodat de nieuwe bewoners niet met de beschimmelde half opgegeten boterhammen met smeerkaas van Rebekka, die nog onderin geplakt zaten, samen met een hoop eierschalen, worden geconfronteerd. Gelukkig kreeg ik er hulp bij.



Wat leeg en kaal! Overal dozen en lege hoeken. Niet zo gezellig. Wel makkelijk schoonmaken verder!


Het nieuwe raam op de kamer van de tweeling. Eindelijk geregeld. 


Het kleine beetje speelgoed wat tot de dag van de verhuizing blijft staan. De rest is ingepakt en al aan het wachten tot zaterdag. Rebekka zit in een fase dat ze speelgoed amper aanraakt. Ze wil vooral mij de hele dag stalken. Ik hoor bij alles wat ik doe: ''Ikke doet dat wel, ikke doet mama helpen.'' Dus zelfs deze twee bakken met speelgoed en haar keukentje, zijn volgens mij wat overbodig.

Nou, zoals je ziet, we zijn echt druk met van alles en nog wat. Ik heb veel zin in het eindresultaat, wonen in ons nieuwe huis, maar de komende dagen op weg daar naartoe kunnen me geloof ik wel even gestolen worden. Het voelt toch een beetje als kamperen in je eigen huis. Geen punt natuurlijk, als je nou juist van kamperen houdt, alleen ik ben geloof ik meer type voor een fijn hotel of zo. Hoe dan ook, nog een paar dagen en dan is het klaar. 

De verhuizing - update 4

In een paar dagen tijd kan veel gebeuren, dus weer een nieuwe verhuisblog. Timon is erg druk (geweest) om van ons nieuwe huis een waar paleisje te maken. Gelukkig krijgt hij daarbij veel hulp van andere mannen, want het is best een klus nog in deze korte tijd. 

Ondertussen is op de bovenverdieping overal het behang eraf. Verder wordt daar een begin gemaakt om de rode kozijnen fris wit te verven. Beneden zijn ze al een stuk verder, ik laat je even de foto's zien. 


Op deze wand zaten schrootjes. Eigenlijk was het een muur met een raampje van de keuken naar de kamer. Dat was aan de kant van de keuken dichtgemaakt en betegeld en aan de kant van de woonkamer zaten schrootjes. Nu heeft de woningbouw daar weer een plaat tegenaan gezet die wij net als de rest van de woonkamer gaan verven met structuurverf. 



De woonkamer wordt echt een stuk lichter en ruimer nu de kozijnen wit zijn. De muren zijn vandaag in de voorstrijk gezet en morgen gaat Timon ze met zijn vader verven met de structuurverf. Ik ben echt enorm benieuwd hoe dat er uit gaat zien! Wat wel balen is, is dat het raam wat je op de onderste foto links ziet, een barst heeft. Het is een nieuw raam, maar helaas moet het dus weer opnieuw geplaatst worden. Daardoor kan dat kozijn nog niet geverfd worden. Maar goed, dat komt dan wel. 

Je zult je vast afvragen wat ik dan doe. Nou, ik ben niet zo heel handig en technisch aangelegd. En ik ben ook niet heel erg precies, dus ik krijg zeker geen verfkwast in handen gedrukt. Vandaag heb ik de ramen aan de buitenkant gewassen, voor zo ver dat kon. Dat kon maar bij twee ramen, want de rest is door de vorst nog niet gekit. Verder heb ik geprobeerd de berging een wat meer schone en frisse uitstraling te geven door de wanden te lijf te gaan met een agressief spul wat schimmel kan verwijderen, maar helaas had ik mijn schoonmaakdoek vooral vol zitten met witte verf wat losliet door de natte doek en liet de schimmel een grijze waas achter. Gelukkig is het maar de berging. 

Verder is eindelijk het pakket van Ziggo geleverd en dat kan dus geïnstalleerd worden. Dan kan ik wat makkelijker communiceren met Timon. 

Goed, dat was 'm weer. Ik hoop je snel te kunnen laten zien wat het resultaat is geworden. Wens je een heel fijn weekend! :-)

De verhuizing - update 3

Nog niet zo lang geleden gaf ik jullie de tweede update over de verhuizing. Ik had in mijn hoofd om einde van de week het derde deel te doen, maar er is alweer zoveel gebeurd, dus ik besloot nu al te gaan bloggen, veel te leuk om te delen namelijk.

Gisteren, maandag de 16e dus, haalden we de sleutels op. We reden natuurlijk gelijk door naar het huis terwijl de kinderen nog bij de oppas waren, want dan konden we even rustig kijken. Erg leuk! We waren echt heel blij. Wat wel gelijk duidelijk werd doordat we het huis nu voor de eerste keer kaal zagen, is dat het behang wat we toch al niet zo mooi vonden, ook niet meer in goede staat was. Beneden was het erg vergeeld en de meubels stonden afgetekend op de muur. Boven was het helemaal los gegaan doordat er nieuwe plafonds in waren gekomen. Oftewel, meer werk aan de winkel dan gedacht. Ik laat jullie de foto's zien van maandagmiddag. 

Rebekka's slaapkamer
De woonkamer. Rechts zie je een wand waar wat tegenaan is geplaatst, er onder zitten schrootjes. 
Slaapkamer van Hadassa en Damaris
Gelijk diezelfde middag werd er een stoomapparaat gehuurd en gingen de mannen aan de slag. Overal moet het behang eraf. Ik bleef gewoon thuis bij de kinderen.

Vandaag, dinsdag de 17e, zou Timon weer de hele dag bezig zijn natuurlijk. Ik heb geen auto bij huis, want hij heeft die nodig. Dus zou ik de hele dag thuis zitten met de kinderen. Daar had ik geen zin en dus nodigde ik mezelf uit bij schoonmoeder in Goudriaan, zodat ik zo om de voedingstijden heen ook mijn handen uit de mouwen kon steken terwijl oma voor de kinderen zou zorgen. 


Inmiddels is al het behang in de woonkamer eraf. 
Na het avondeten wilde ik naar huis, maar niet voordat de kinderen ook even in het nieuwe huis waren geweest. De tweeling sliep heerlijk tevreden door in hun kinderwagen en Rebekka vond het vooral raar. 

Bezig op de kamer van Rebekka
Onze slaapkamer moet nog gebeuren.
Goed, heel veel foto's. Hopelijk vond je het leuk. Ik vind het zelf altijd erg leuk om de vorderingen met foto's te kunnen volgen en niet alleen tekst, dus ik ga mijn best doen veel foto's te maken. Ook erg leuk voor later. 

Oh, en je vraagt je misschien wel af wat we op de muren gaan doen. Daar komt fijne structuurverf op. Ze zijn niet glad genoeg om gewone muurverf te doen, dat gaat niet mooi strak worden. Dat had wel mijn voorkeur, maar structuurverf gaat er echt netter uit zien. De deurposten, deuren en kozijnen worden in plaats van gelig en rood (hoe verzin je het?) fris wit. 

Wat er terecht is gekomen van onze voornemens

Toen ik nog geen ervaring had met het ouderschap, had ik allerlei ideeën over hoe ik het zou gaan doen. Prima, op zich, behalve dat ik misschien niet zo realistisch was. Als ik terugkijk op wat ik dacht te zou gaan doen en wat ik heb gedaan, kom ik tot de conclusie dat ik me lang niet altijd heb vastgehouden aan wat mij het beste leek.

Te allen tijde consequent zijn
Ja, ik vind dat je in principe altijd consequent moet zijn. Toen ik nog geen kinderen had, stoorde ik me aan ouders die toegeeflijk waren en waarbij kinderen toch alles voor elkaar kregen. Ik vind tegenwoordig nog steeds dat het heel belangrijk is om consequent te zijn, maar ik ben wel een stuk minder veroordelend geworden naar ouders die dat eens niet zijn. Want ja, altijd consequent zijn en niet toegeven klinkt heel leuk, maar stel je nu even voor dat diegene waartegen je consequent moet zijn een peuter is. Een peuter is een persoon die heel hard kan huilen en schreeuwen en ook een behoorlijk uithoudingsvermogen heeft. Zet daarnaast een ouder die door nachtelijk gehuil van een baby verschrikkelijk hoofdpijn heeft en áltijd consequent zijn komt in een heel ander daglicht te staan. Dan ga je dus ineens je kind een filmpje laten kijken omdat het daar al een kwartier om zeurt, ondanks dat ze vanochtend ook al heeft gekeken. Snap je? Natuurlijk vind ik het nog steeds het beste om niet toe te geven aan de grillen van je peuter, maar het is niet altijd zo zwart-wit.

Iedere avond groente eten
Deze hebben we lang vol kunnen houden, maar op een gegeven moment kwam Rebekka erachter dat als papa zo'n grote kom van rvs pakt en daar keukenpapier in doet en mama een prakje uit de vriezer opwarmt, het betekent dat nadat zij dat prakje op heeft, er frietjes op tafel komen. En die zijn super lekker! Dus at ze op een gegeven moment dat opgewarmde restje bloemkool met aardappels niet meer op natuurlijk. En dat snap ik!

Slapen in eigen bed op eigen kamer
Nou, deze ging al heel snel overboord. Rebekka had echt geen hechte band met haar ledikantje, laten we het daarop houden. Ik probeerde het eerst stug, maar na een paar weken geloofde ik het wel en besloot ik het er maar bij te laten en we namen haar dus bij ons in bed. Toen kregen we heel wat meer slaap. Ergens tussen de vier en negen maanden kwam er een periode dat ze gewoon in haar eigen bed sliep, maar daarna ging het weer mis en sliep ze wederom alleen maar tussen ons in. Ik legde me er bij neer en koos de weg van de meeste slaap, want slaap is belangrijk, lees het deel over consequent zijn anders nog maar een keer. Maar ook dit keer kwam het weer goed en tegenwoordig slaapt ze al maanden op haar eigen kamer in eigen bed, met soms één van ons er een tijdje naast als het even moeilijk gaat. Blij het voornemen van altijd slapen in eigen bed op eigen kamer zo snel vaarwel te hebben gezegd!

Welke dingen had jij je voorgenomen en wat is er uiteindelijk van terecht gekomen?

De verhuizing - update 2

Hoogste tijd voor weer een update omtrent de verhuizing. Komende maandag gaan we de sleutel ophalen, dus we hebben de afgelopen week alvast geprobeerd zoveel mogelijk te doen wat mogelijk was, zodat we straks onze tijd aan het klussen, schoonmaken en inrichten van het nieuwe huis kunnen besteden. Onze huidige woning begint al echt een woning in staat van verhuizing te worden. Het kan zijn dat ik het me verbeeld, maar het klinkt gewoon wat hol. Onderstaande foto is hoe het er nu uit ziet.

Voor de mensen die niet bij ons over de vloer komen, de bank en de salontafel zijn dus weg. De salontafel werd afgelopen dinsdag opgehaald door mensen die er echt een nodig hadden. De bank stond ook op marktplaats, maar na veel irritante reacties van mensen die in plaats van blij te zijn met een gratis bank, nog eisen gaan stellen ook, was ik er klaar mee en besloten we niet langer te wachten en de bank gewoon weg te doen. Meestal ben ik voorstander van artikelen een tweede leven geven, maar de bank was in niet zo'n goede staat en op marktplaats wilden ze hem blijkbaar niet en wij wilden er juist vanaf. Dus we deden iets wat we als onmogelijk hielden: we vervoerden de bank in onze eigen auto naar de stort. Met achterklep en ramen en deuren gewoon dicht. We sjorden en duwden net zo lang tot het paste. Het leek er even op dat Timon dubbelgevouwen achter het stuur moest plaats nemen, maar dat viel uiteindelijk mee. 

Verder reden we nog een paar keer naar de stort met nog veel meer zooi en natuurlijk naar de kringloopwinkel met spullen die nog prima een ronde mee konden gaan. Voor die ritjes zag de schuur er zo uit:


Je ziet het, het was redelijk vol en chaotisch. Oftewel, werk aan de winkel. Wat naar de stort kon, ging naar de stort. Er ging een boel naar de kringloopwinkel, En toen sorteren en organiseren. Wat op de zolder van het nieuwe huis kan, bij elkaar zetten en hetzelfde doen met de dingen die in de bijkeuken en schuur horen. Verder maakten we een groepje van spullen die maandag gelijk mee moeten naar het nieuwe huis, denk aan verf, lampen e.d. 




Voor jou misschien nog steeds redelijk chaostisch, maar voor ons is het duidelijk. 

Daarnaast waren er nog wat andere kleine dingen die we deden. Zo belde ik dan eindelijk met een glaszetter voor een nieuw raam op de slaapkamer van Hadassa en Damaris, het huidige is kapot door helaas mijn eigen domme schuld en maakten we een groot deel van de garage vast schoon. Ook kochten we vandaag de benodigdheden voor het schilderen. We hadden ondanks advies van één van de medewerkers een beetje twijfels hoeveel we nodig hadden, dus kochten we op goed geluk zo ongeveer de halve Karwei leeg. We bewaren de bon en brengen dan weer terug wat nog dicht zit.

Zoals je kunt lezen, afgelopen week is er veel gebeurd. Nu eerst op naar maandag, ik kijk er ontzettend naar uit! 


Week 2 - Alleenstaande moeders, een verroeste bakvorm en drie kilo lichter!

De week zit er alweer bijna op, dus ik heb weer een blogje geschreven over wat dingen die wij de afgelopen week gedaan of meegemaakt hebben.

Ik neem mijn petje af voor alleenstaande moeders
Afgelopen woensdag was ik de hele dag alleen. Timon komt altijd om 18 uur thuis na een dag werken, maar die dag had hij 's avonds gelijk na het werken wat te doen. Dus dat betekent dat ik de avondspits alleen moet doen. Ik maak het dan altijd wel wat makkelijker voor mezelf. We eten dan bijvoorbeeld uit de vriezer zodat ik niet heel lang in de keuken hoef te staan en Rebekka kijkt een filmpje zodat ik rustig kan afwassen en opruimen. Zolang zulke avonden niet te vaak voorkomen, vind ik het prima om ze zo in te vullen. Maar toch, ondanks het mezelf makkelijk maken is het altijd pittig. De kinderen zijn het aan het einde van de dag beu, maar moeten toch nog even wachten op elkaar bijvoorbeeld, wat zorgt voor een minder gezellige sfeer natuurlijk.
En dan, als ze alle drie tevreden in hun bedjes liggen om een uur of 9 en ik op de bank plof (ja, toen stond 'ie nog, nu inmiddels niet meer), ben ik altijd blij dat het maar een enkele avond is en geen vaste prik. Wat lijkt mij dat ongelooflijk zwaar zeg, niet die nachtvoedingen en huiluurtjes samen kunnen doen of ze juist afwisselen. Ik moet er niet aan denken en ben blij met een lieve man aan mijn zijde. 💗

Soms gaat minimaliseren vanzelf
Een paar weken terug liep ik mijn keukenkastjes weer eens na. Een paar dingen konden weg, die gebruikte ik zo weinig. Over mijn bakblik voor taarten zat ik te twijfelen. Ik bak vrijwel nooit taarten, heel enkel eens een kwark- of monchoutaart, maar ik geef meestal de voorkeur aan kopen in de supermarkt. Toch was het plan dat ik gisteren zelf een taart zou bakken. Nu denk jij, taart bakken? Ze ging toch lijnen? Ja, klopt. Het was voor een gezellige avond met vrienden, eerst met z'n allen eten en dan voor bij de koffie taart. Maar ik zou toch eerder naar huis gaan vanwege de kinderen en dus zou ik niet aan die koffie toe komen, dat scheelde dus weer sterk zijn en een taartje afslaan. Maar goed, ik trok dus dat taartblik uit de kast, is 'ie helemaal verroest! Had ik hem eens nodig voor een zeldzame zlfgebakken taart, liet hij het afweten. En hoe stom ook, ergens was ik er gewoon blij mee dat ik nu een goede reden had om dat ding weg te doen. Heel krom, ik weet het. Maar toch werkt het dus af en toe zo.

Lijnen en afvallen
Ik had jullie beloofd bij het plaatsen van mijn doelen die ik in 2017 wil behalen dat ik in februari of maart een update zou geven over het lijnen en afvallen, maar dat kan ook prima nu al, ik ben immers al begonnen, al was de eerste week heel lastig. De eerste twee dagen van januari had ik erg zin in gezond voedsel, maar toen ik op 3 januari dan echt van start ging, was het toch weer even slikken, of vooral, niet slikken, want ik moest natuurlijk stoppen met dat constant naar binnen werken van oliebollen en hapjes. Na een paar dagen halfslachtig gedoe ging het knopje dan écht om en nu ben ik lekker bezig. Er is nu tussen de drie en vier kilo af, die eerste kilo's gaan snel. Met nog een stuk of tien in het vooruitzicht is dat ook wel zo prettig. Goed, de echte lange update over dit doel komt later en dan vertel ik je ook meer over hoe ik doe, wat ik eet en wat juist niet en ga zo maar door.

Ik wens jullie allemaal weer een heel fijn weekend, geniet van deze dagen en morgen natuurlijk een gezegende zondag!

Een heel gewone ochtend

Als thuisblijfmoeder heb je geen werk, voor sommige mensen is dat reden om te denken dat je dan dus de hele dag vrij hebt, vakantie viert of hoe je het ook noemen wilt. Ik zal je uit de droom helpen, helaas is dat niet zo. Was het maar zo'n feest, haha! Ik ga je vandaag laten zien hoe een doorsnee ochtend bij ons eruitziet. Ik heb geprobeerd vanochtend zoveel mogelijk foto's te maken om m'n verhaal te illustreren, maar dat schoot er een beetje bij in. 

Rond 8.00 uur gingen we uit bed. Dat is gelukkig bij lange na niet zo vroeg als sommige andere moeders, ben ik ook zeker blij mee. Keerzijde is wel dat wij pas rond 21.00 uur de kinderen op bed hebben liggen. En dan moeten ze nog gaan slapen... Goed, om 8.00 uur stonden we dus op. Ik nam als eerste Rebekka mee naar beneden, wij beiden in badjas. Ik wilde snel wat drinken klaarmaken en een rijstwafel geven, zodat ze niet met een rammelende maag hoefde toe te kijken hoe ik flesjes gaf, maar terwijl ik de fles diksap schudde omdat die niet zo vloeibaar meer was, vloog de dop eraf. Dikke, plakkerige siroop op de keukenkastjes en vloer. Snel maar even poetsen, dan echt diksap inschenken en rijstwafel geven. Vervolgens maakte ik flesjes voor Hadassa en Damaris, haalde ze uit bed en geef ze hun fles. Daar ben ik vaak een half uur zoet mee, nu dus ook. Toen dat gedaan was, legde ik ze, nog in pyjama en nachtluier, in de box. Ik smeerde een boterham voor Rebekka en zette een kop thee voor mezelf. Terwijl zij zat te eten, vouwde ik de was op. Toen die in de wasmand lag, maakte ik haar schoon en ging ze spelen. Ik ging met de schone was naar boven, kleedde me aan, ruimde boven alles op, verschoonde Rebekka's bed, want dan werd wel weer eens tijd en pakte kleding voor de kinderen. Het was ongeveer 9.15 uur toen ik weer beneden kwam. 

Het verschilt per ochtend wat ik dan doe. Of ik ga een was aanzetten en de keuken opruimen of ik kleed eerst de kinderen aan. Het is eerlijk gezegd vaak afhankelijk van hoe hard Rebekka nee schreeuwt als ik zeg dat we kleren aan gaan trekken en of de baby's nog lekker spelen. Hoe dan ook, uiteindelijk gebeurt het alsnog wel, vrijwillig of onder dwang. ;-) 

Vanmorgen ruimde ik eerst de keuken op en zette een was aan en vervolgens trok ik Rebekka, Hadassa en Damaris hun kleren aan. De baby's gaan normaal gesproken nadat ze een fles hebben gedronken, eerst spelen in de box, vervolgens worden ze verschoond en daarna spelen ze in hun kinderstoelen. Wij hebben Tripp Trapp stoelen met de Newborn Set, ik raad ze iedereen aan, zeker aan moeders die meerdere kinderen hebben, want zo kun je heel gemakkelijk en fijn met je oudste kleien bijvoorbeeld, terwijl je jongsten erbij zitten in plaats van liggen te jengelen in de box. 
Dus, nadat ze in de stoelen zaten en natuurlijk eerst een mondje melk over hun schone shirtjes spuugden, hoe kan het ook anders, wilde ik eerst mezelf verzorgen, want het was al bijna 10 uur, maar er was iets anders wat eerst moest gebeuren. De vloer lag zo bezaaid met kruimels dat door de keuken lopen zo ongeveer hetzelfde was als de Mount Everest beklimmen. Dus eerst maar stofzuigen en daarna mezelf verzorgen. Dacht ik. Want toen ik klaar was met stofzuigen, was het alweer tijd voor het fruithapje van de baby's. En ik weet niet wat dat is met fruit en groentehapjes maken, maar ik ben er zo slecht in. De keuken wordt een slagveld en het eten is nooit glad genoeg gepureerd. Drama. Ik wist gelijk weer waarom ik bij Rebekka stiekem de voorkeur gaf aan potjes. Op zich zou het geeneens zo erg zijn, als de tweeling hun vingers vervolgens opaten bij dat fruithapje, bij wijze van dan, het zou wel erg zijn als ze ineens geen vingers meer hadden natuurlijk. Maar dat gebeurt dus nooit. Hier wat foto's ter illustratie, dat zegt vast genoeg. 

Foto's inmiddels verwijderd.

Na een paar happen gaf ik het op, want ze spuugden alles uit. Gelukkig vindt Rebekka die fruit- en groentehapjes erg lekker. Terwijl zij het fruit op at en de baby's nog wat na sputterden, poetste ik mijn tanden en borstelde mijn haar en besloot het daar maar bij te laten, want de afwas riep, mede door mijn pogingen een glad fruithapje te maken.


Afdrogen liet ik zitten, het droogt vanzelf wel als het lang genoeg staat, eerst de baby's op bed en even met Rebekka spelen. Daarna wat opruimen en schoonmaken in de schuur, terwijl de baby's sliepen en Rebekka op YouTube wat filmpjes keek. En toen dat klaar was, stond er alweer een wasmand vol strijk naar me te grijnzen. Ik ben altijd bang dat Rebekka nog eens het strijkijzer over zich heen trekt, ondanks dat ik altijd heel alert ben, dus ik streek de was terwijl zij nog naar Woezel & Pip keek. Toen dat ook klaar was, was het precies 11.37 uur. De baby's sliepen nog en zouden rond 12.30 uur wakker worden voor hun fles. Daarvoor wilde ik nog wel eten samen met Rebekka, maar zoveel tijd neemt dat nou ook weer niet in beslag, dus plofte ik op de bank om even lekker te zitten, maar eerst werd er aangebeld door de postbezorger en al snel daarna begonnen Hadassa en Damaris langzaam wakker te worden, dus smeerde ik gauw onze boterhammen en maakte een kom kwark klaar. Vervolgens opruimen, de volgende was aanzetten en snel die flesjes klaarmaken. 

Ik zat net met de tweeling op de bank terwijl ze tevreden dronken, toen ik erachter kwam dat ik de spuugdoekjes was vergeten. Met één baby kan je dan gewoon opstaan en een doekje pakken als je enigszins handig bent, maar met twee betekent dat echt dat je heel wat meer handelingen moet uitvoeren voordat je die doekjes te pakken hebt. Uiteindelijk had ik de doekjes, dus installeerde de baby's weer op het voedingskussen tegen me aan en ging verder met flesjes. Het had allemaal wat makkelijker gekund, als Rebekka me had geholpen. Geloof me, ze sjouwt de hele dag met die spuugdoekjes rond en trekt alle kasten open, maar nu ik het nodig had, weigerde ze natuurlijk, zoals een echte peuter dat kan. Op mijn vraag of ze slabbertjes wilde pakken (zo noemen we ze), zei ze: ''Nee, ik doet zitten, nee slabbertjes pakken!'' Ze zit nooit op dat stoeltje, maar natuurlijk nu wel. Peuters... 
Foto's inmiddels verwijderd.

Zie haar zitten... 
Sorry trouwens voor de wat minder mooie foto, maar hij is natuurlijk gemaakt terwijl ik twee baby's tegelijk de fles gaf. 

Toen de flesjes op waren, was het 13.00 uur. Wat mij betreft een volle ochtend en het voelde ook niet als vakantie. Bij vakantie stel ik me toch voor dat je op zijn minst een kop warme thee mag drinken. Begrijp me niet verkeerd, ik vind dat ik een fijn leven heb en ik vind het ook niet erg om gewoon mijn ding te doen en dus druk te zijn met de kinderen, het huishouden en alles er omheen, maar soms voel ik me toch geneigd in de verdediging te gaan als ik verhalen en reacties hoor en lees van mensen die eerlijk gezegd gewoon geen flauw benul hebben van wat voor werk de kinderen en het huishouden met zich meebrengen. Dus speciaal voor die mensen dit blogje. En ook speciaal voor alle mensen die gewoon benieuwd zijn hoe mijn ochtend eruitziet. ;-)

Week 1 - Van alles wat...

Zo leuk om deze titel te typen. Week 1, een schone lei. Zo voelt voor mij zo'n nieuw jaar, voor jullie ook? Nieuwe rondes, nieuwe kansen, zeg maar. Ik ga je weer vertellen wat we deze hebben hebben gedaan. Ik blog meestal in de avond, maar vandaag doe ik het juist in de ochtend. Vanavond komen mijn vriendinnen eten en ook vanmiddag hebben we nog wel wat te doen. Denk aan boodschappen, douchen, ritje naar de stort en kringloopwinkel en nog meer van dat soort dingen.

Bezoek aan het consultatiebureau 
Ik heb nooit zoveel zin om naar het consultatiebureau te gaan, maar afgelopen dinsdag was ik er wel blij mee. De tweeling had hun laatste afspraak bij het bureau in Leerdam, na de verhuizing gaan we naar een andere locatie. Ze waren natuurlijk nog ziek en naar die dinsdag, dus ik was blij dat we een afspraak hadden bij de arts die ze dus even kon nakijken. Hun gewicht was prima, ze waren beiden ongeveer 6,3 kg. De arts controleerde alles uitgebreid en volgens haar waren ze erg dapper dat ze het zo goed deden voor wat ze hoorde in hun longen. Momenteel zijn ze eigenlijk weer de oude, ik hoor af en toe nog wel dat ze vol zitten, maar ze lijken nergens meer last van te hebben en gedragen zich ook weer als voorheen. Gelukkig maar. 

Sneeuw!
Vandaag ligt er sneeuw. Timon had het er als weerliefhebber al dagen over en ik moest het eerst maar eens zien. Van mij hoeft het allemaal niet zo nodig, zo koud en nat. Maar vanochtend lag er toch echt een laagje. Timon was er niet vanmorgen en Rebekka en ik trokken snel onze kleren aan nadat de tweeling hun flesje had gedronken. Nog voordat we hadden ontbeten, gingen we naar buiten. Dat was bewust, want Rebekka is een heuse peuterpuber en zo had ik nog iets achter de hand om haar straks weer naar binnen te krijgen zonder al teveel tranen en stampvoeten. Ik denk dat ik het beste in foto's uit kan drukken wat ze van de sneeuw vond.

Foto's inmiddels verwijderd.

Zoals je ziet, het maakte flink indruk op haar. Zo schattig! 

Na een kwartiertje ongeveer gingen we weer naar binnen, want de tweeling lag daar in hun eentje en we moesten nog ontbijten. Ik was er blij mee dat ik die troef had bewaard, want geloof me, ik had hem nodig!

Geen tijd om te vervelen
Zoals je afgelopen donderdag al kon lezen, ben ik druk bezig met de verhuizing. En natuurlijk moeten de gewone dingen ook gebeuren, dus dat betekent dat ik me niet hoef te vervelen. Ik hoop de komende weken genoeg tijd over te hebben om toch te kunnen blijven bloggen. Als het nou ineens erg stil wordt, geen zorgen, we zijn dan gewoon even druk, oké? 

Fijn weekend!

De verhuizing - update 1

Ik heb het al eerder verteld, wij hebben een verhuizing in het vooruitzicht. Het wordt onze eerste verhuizing, we hebben dus geen kennis uit eigen ervaring, maar gelukkig bestaat Google. Als het goed is, krijgen we 16 januari de sleutel. Zaterdag 28 januari hopen we te verhuizen. Voor die tijd moet er nog wat geklust worden en natuurlijk moet het huis lekker schoongemaakt worden. Hopelijk kunnen we dat allemaal gedaan krijgen zonder al teveel stress. Het lijkt me leuk om jullie zo af en toe een update te geven over de stand van zaken, dus vandaag de eerste. 

De afgelopen dagen was ik bezig met wat dingen regelen, want de datum van de sleuteloverdracht is verzet, dus ik belde met Eneco, Oasen en Ziggo om die datum aan te passen. Blijkbaar is dat niet goed overgekomen bij tenminste één van deze, want Eneco stuurde net een mail voor het doorgeven van de meterstanden, voor uiterlijk 15 januari konden we dat doen. Morgen nog maar een keer bellen. Ook pakte ik vast wat dozen in met spullen die we toch niet meer gaan gebruiken. Het kan maar vast gebeurd zijn.


Dit is de kast van de tweeling nu. Alleen hun shirtjes en jurkjes hangen nog. Onderin liggen nog wat luiers maat 4 van Rebekka, als de voorraad nummer 3 beneden op is, gaan ze deze luiers gebruiken. Dat zal in de week van de verhuizing zijn, schat ik. Er stonden hier allemaal dozen met kleding van Rebekka te wachten tot de tweeling groot genoeg is. Die heb ik vast bij alle andere dozen gezet. Ze hebben op hun kamer ook nog een ladekast staan met alle andere spullen die we komende tijd nog nodig gaan hebben.

Dit is de kamer van Rebekka, ik haalde haar kast leeg, sorteerde wat vast in een doos kan, zoals speelgoed en kleding voor in de toekomst. De rest ging op het kledingrek, dat kun je zien op de linkerfoto. De kast is leeg en kan uit elkaar gehaald worden ergens in deze laatste weken voor de verhuizing, dan slaan we hem zo lang op in de garage. Als de kamer waar hij straks komt te staan, klaar is, kan hij vast in elkaar worden gezet. Dit is de enige grote kast die we hebben, want dit huis heeft vaste kasten en wij hebben zelf een kledingrek voor onze eigen kleding. Een kledingrek verhuizen is toch wel wat makkelijker dan een flinke kast.


Hier heb ik een wasmand met daarin stapels beddengoed, voor ieder bed één. Ik las ergens op een site met verhuistips dat het onder andere erg belangrijk is om te zorgen dat je in ieder geval de nacht na de verhuizing kunt slapen zonder al teveel gedoe. Dat leek mij ook wel. Nu heb ik voor ieder bed in huis drie setjes beddengoed. Eigenlijk één meer dan ik in de praktijk gebruik. Dat ene setje zit dus in deze mand, als het ware. 


Ook de badkamerkast heb ik vast leeg gemaakt. Hier stond onze voorraad shampoo, conditioner en douchegel en nog meer van dat soort dingen in. Ik heb op het plankje in de douchecabine van alle producten die we gebruiken een flacon staan die vol genoeg zit voor deze laatste weken, dus de voorraad zit ingepakt in een doos. Verder zit daarin ook nieuwe tandenborstels en tandpasta, deodorant, onze nieuwe handdoeken en de washandjes. Die doos kan naar het nieuwe huis zodra de badkamer klaar en schoon is en het nieuwe badkamerkastje in elkaar staat. Dan kan ik alles klaarzetten en als we dan zaterdagavond lekker willen douchen, hoeven we niet eerst in een doos te duiken op zoek naar een handdoek en shampoo. 
Nu vraag je je misschien af waar ik dan mijn haarborstel, make-up en zo bewaar. Dat gebruik ik niet. Nee, ik lieg, dat likje mascara en kloddertje foundation heb ik echt wel nodig. Timon en ik hebben allebei een mandje met daarin onze persoonlijke verzorgingsspullen. Dat mandje staat daar, dat haal ik iedere ochtend en avond uit het kastje en dan verzorg ik mezelf voor de spiegel in de kamer. Lekker praktisch, kan ik de kinderen ondertussen in de gaten houden. Dat mandje kieper ik op de ochtend van de verhuizing leeg in de toilettassen en bewaar ik in ons auto, ook een tip die ik las. De tandenborstels gooi ik gewoon weg nadat we die dag onze tanden hebben gepoetst, die zijn toch wel weer aan vervanging toe, geloof ik.


Nog zo'n handige vaste kast. In het bovenste gedeelte bewaar ik mijn servies. Gebakbordjes, mooie schaaltjes en kommen en natuurlijk wijnglazen. Die zijn ook al ingepakt. Onderin lagen de spelletjes, een plakboek waarin ik alle trouwkaarten en geboortekaarten plak die we toegestuurd krijgen en felicitatiekaarten. In het nieuwe huis zit ook weer in de woonkamer een vaste kast met dit formaat, dus dat kan straks op dezelfde manier daarin opgeborgen worden zodra die kast schoon is. 

Het hele proces is dus in volle gang, ik hoop aan het begin van de week van de verhuizing al veel dingen te kunnen verhuizen die ik nu dus al heb ingepakt, zodat we op de zaterdag zelf niet het hele huis hoeven te verhuizen. Wat heel erg fijn is, is dat we een flinke garage hebben. Ik hoef dus niet tegen verhuisdozen aan te kijken en kan alles sorteren in de schuur. Dat we hier zoveel vaste kasten en dus weinig losse kasten (noem je dat zo?) hebben, scheelt ook enorm, denk ik. 

Waar ik ook erg blij mee ben, is dat we nu al een hele tijd af en toe rigoureus te werk gaan in huis en dan flink wat spullen de deur uit doen. Ik moet er niet aan denken dat we alles wat we hebben weg gedaan hadden moeten verhuizen. 

Ik hoor het graag als je nog verhuistips hebt! 

Wat ik mis sinds ik kinderen heb

Regelmatig kom je op internet lijstjes tegen over wat ouders het meeste missen sinds ze kinderen hebben. Vaak worden er dan redelijk oppervlakkige dingen genoemd, bijvoorbeeld een schone auto in plaats van een exemplaar waar vooral bananenschillen, snoetenpoetsers en verkruimelde koekjes in liggen. Of tot 13 uur in bed blijven. Ongestoord eten of naar de wc gaan. Natuurlijk mis ik dat soort dingen ook wel, maar wat ik vooral mis, is het geen zorgen hoeven maken om mijn kinderen.

Ziekte
Afgelopen zaterdagavond zaten we op de huisartsenpost met de tweeling. Met Kerst was Rebekka ziek en nu liet de tweeling dezelfde symptomen zien, alleen hadden zij duidelijk meer last en was het ook erger bij hen. De dienstdoende arts onderzocht ze en al snel concludeerde hij dat ze het RS virus hadden. Ik was er al bang voor, maar hoopte toch op een gewone verkoudheid. Omdat ze alert genoeg waren en goed dronken, mochten we ze mee naar huis nemen. Wel dringend advies meegekregen om ze echt goed in de gaten te houden en desnoods die nacht weer terug te bellen als we het idee hadden dat ze zieker werden of als ze slechter gingen drinken. Gelukkig sloegen ze zich er dapper doorheen en gingen stug door. Toch maakte ik me echt zorgen om ze. En dat is heel anders dan toen ik me vroeger zorgen maakte om het halen van een bepaalde toets bijvoorbeeld. Het gaat veel dieper dan dat. En dan waren onze kinderen nog geeneens zo ziek dat moesten worden opgenomen. Of nog erger, dat we moesten vrezen voor het leven van onze kinderen door een bepaalde ziekte.

Aanslagen 
Of dan al die aanslagen die tegenwoordig worden gepleegd. Dan vraag ik me af waar de wereld naartoe gaat en of het wel verstandig was om kinderen te willen krijgen. Want wat zullen ze misschien wel moeten gaan meemaken, welk leed zullen ze misschien wel moeten doorstaan?

Gelukkig zijn dit geen gedachten die overheersen. Over het algemeen geniet ik vooral van de kinderen en zijn we gelukkig, maar soms overvalt het me en voel ik me triest en bezorgd. Ik gun ze zo ontzettend een mooi en zorgeloos leven, ik zou ze voor altijd en tegen alles willen beschermen, maar ik besef me ook dat dat niet kan. Gelukkig voel ik me in die bezorgde momenten altijd weer gesterkt door mijn geloof. Wetend dat er een God is die hoe dan ook, waar ze ook doorheen moeten gaan, voor ze zal zorgen.