Wat er terecht is gekomen van onze voornemens

Toen ik nog geen ervaring had met het ouderschap, had ik allerlei ideeën over hoe ik het zou gaan doen. Prima, op zich, behalve dat ik misschien niet zo realistisch was. Als ik terugkijk op wat ik dacht te zou gaan doen en wat ik heb gedaan, kom ik tot de conclusie dat ik me lang niet altijd heb vastgehouden aan wat mij het beste leek.

Te allen tijde consequent zijn
Ja, ik vind dat je in principe altijd consequent moet zijn. Toen ik nog geen kinderen had, stoorde ik me aan ouders die toegeeflijk waren en waarbij kinderen toch alles voor elkaar kregen. Ik vind tegenwoordig nog steeds dat het heel belangrijk is om consequent te zijn, maar ik ben wel een stuk minder veroordelend geworden naar ouders die dat eens niet zijn. Want ja, altijd consequent zijn en niet toegeven klinkt heel leuk, maar stel je nu even voor dat diegene waartegen je consequent moet zijn een peuter is. Een peuter is een persoon die heel hard kan huilen en schreeuwen en ook een behoorlijk uithoudingsvermogen heeft. Zet daarnaast een ouder die door nachtelijk gehuil van een baby verschrikkelijk hoofdpijn heeft en áltijd consequent zijn komt in een heel ander daglicht te staan. Dan ga je dus ineens je kind een filmpje laten kijken omdat het daar al een kwartier om zeurt, ondanks dat ze vanochtend ook al heeft gekeken. Snap je? Natuurlijk vind ik het nog steeds het beste om niet toe te geven aan de grillen van je peuter, maar het is niet altijd zo zwart-wit.

Iedere avond groente eten
Deze hebben we lang vol kunnen houden, maar op een gegeven moment kwam Rebekka erachter dat als papa zo'n grote kom van rvs pakt en daar keukenpapier in doet en mama een prakje uit de vriezer opwarmt, het betekent dat nadat zij dat prakje op heeft, er frietjes op tafel komen. En die zijn super lekker! Dus at ze op een gegeven moment dat opgewarmde restje bloemkool met aardappels niet meer op natuurlijk. En dat snap ik!

Slapen in eigen bed op eigen kamer
Nou, deze ging al heel snel overboord. Rebekka had echt geen hechte band met haar ledikantje, laten we het daarop houden. Ik probeerde het eerst stug, maar na een paar weken geloofde ik het wel en besloot ik het er maar bij te laten en we namen haar dus bij ons in bed. Toen kregen we heel wat meer slaap. Ergens tussen de vier en negen maanden kwam er een periode dat ze gewoon in haar eigen bed sliep, maar daarna ging het weer mis en sliep ze wederom alleen maar tussen ons in. Ik legde me er bij neer en koos de weg van de meeste slaap, want slaap is belangrijk, lees het deel over consequent zijn anders nog maar een keer. Maar ook dit keer kwam het weer goed en tegenwoordig slaapt ze al maanden op haar eigen kamer in eigen bed, met soms één van ons er een tijdje naast als het even moeilijk gaat. Blij het voornemen van altijd slapen in eigen bed op eigen kamer zo snel vaarwel te hebben gezegd!

Welke dingen had jij je voorgenomen en wat is er uiteindelijk van terecht gekomen?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen