Wat ik mis sinds ik kinderen heb

Regelmatig kom je op internet lijstjes tegen over wat ouders het meeste missen sinds ze kinderen hebben. Vaak worden er dan redelijk oppervlakkige dingen genoemd, bijvoorbeeld een schone auto in plaats van een exemplaar waar vooral bananenschillen, snoetenpoetsers en verkruimelde koekjes in liggen. Of tot 13 uur in bed blijven. Ongestoord eten of naar de wc gaan. Natuurlijk mis ik dat soort dingen ook wel, maar wat ik vooral mis, is het geen zorgen hoeven maken om mijn kinderen.

Ziekte
Afgelopen zaterdagavond zaten we op de huisartsenpost met de tweeling. Met Kerst was Rebekka ziek en nu liet de tweeling dezelfde symptomen zien, alleen hadden zij duidelijk meer last en was het ook erger bij hen. De dienstdoende arts onderzocht ze en al snel concludeerde hij dat ze het RS virus hadden. Ik was er al bang voor, maar hoopte toch op een gewone verkoudheid. Omdat ze alert genoeg waren en goed dronken, mochten we ze mee naar huis nemen. Wel dringend advies meegekregen om ze echt goed in de gaten te houden en desnoods die nacht weer terug te bellen als we het idee hadden dat ze zieker werden of als ze slechter gingen drinken. Gelukkig sloegen ze zich er dapper doorheen en gingen stug door. Toch maakte ik me echt zorgen om ze. En dat is heel anders dan toen ik me vroeger zorgen maakte om het halen van een bepaalde toets bijvoorbeeld. Het gaat veel dieper dan dat. En dan waren onze kinderen nog geeneens zo ziek dat moesten worden opgenomen. Of nog erger, dat we moesten vrezen voor het leven van onze kinderen door een bepaalde ziekte.

Aanslagen 
Of dan al die aanslagen die tegenwoordig worden gepleegd. Dan vraag ik me af waar de wereld naartoe gaat en of het wel verstandig was om kinderen te willen krijgen. Want wat zullen ze misschien wel moeten gaan meemaken, welk leed zullen ze misschien wel moeten doorstaan?

Gelukkig zijn dit geen gedachten die overheersen. Over het algemeen geniet ik vooral van de kinderen en zijn we gelukkig, maar soms overvalt het me en voel ik me triest en bezorgd. Ik gun ze zo ontzettend een mooi en zorgeloos leven, ik zou ze voor altijd en tegen alles willen beschermen, maar ik besef me ook dat dat niet kan. Gelukkig voel ik me in die bezorgde momenten altijd weer gesterkt door mijn geloof. Wetend dat er een God is die hoe dan ook, waar ze ook doorheen moeten gaan, voor ze zal zorgen.

4 opmerkingen:

  1. Ahh heel herkenbaar! Prachtig geschreven!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heel herkenbaar. Je krijgt een bepaalde kwetsbaarheid als ouder. Mooi geschreven stuk. Ik heb je opgenomen in mijn leeslijst

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi geschreven Willeke! Ik herken me in zoveel blogs van jou.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Helemaal mee eens, dat is zo waar! De onbezorgdheid is voor altijd weg zodra je zwanger bent...

    BeantwoordenVerwijderen