Wat ik nooit zou gaan doen als moeder

Kennen jullie dat? Toen je nog geen kinderen had, snapte je niet waarom moeders deden wat ze deden, want dan kon toch ook zus of zo? Ik heb dat wel.

Aan de mogelijk volle luier van mijn kind snuffelen
Ik vond dit altijd zo vies hè. En dat vind ik het eigenlijk nog steeds, maar toch ben ik het zelf ook gaan doen. We hebben drie kinderen die luiers dragen. Ik denk dat ik tussen de acht en tien poepluiers per dag verschoon. Als ik dus bij iedere vlaag van poeplucht eerst een kind op de commode moet zetten, broek uit doen en achter het elastiek spieken of zij het is of één van haar zusjes, heb ik er gewoon een dagtaak bij. Want je zult altijd zien dat de eerste twee die je half uit de kleren hebt, het niet waren, maar die ene die nog zo schattig zat te lachen vanuit de box. Niet echt een snelle methode dus. Het werkt gewoon veel beter om even aan die luier te ruiken, ook al is het ranzig. Nu is het ouderschap toch al niet zo heel fris, als je er eens over nadenkt. Snottebellen, golven melk die precies naast het spuugdoekje terecht komen en daarmee op jouw kleren, dat gebeurd hier iedere dag. Wat mij betreft, kan dat ruiken aan die luier er dan ook nog wel bij. 

Mijn kind een looptuigje omdoen
Ik vond dit altijd zo stom hè. Waarom zou je dat doen, dacht ik bij mezelf als ik het zag. Het ziet eruit alsof je je hebt vergist tussen de hond en je kind toen je de deur uitging. Ik moet eerlijk zeggen, ik vind het er nog een beetje stom uit zien. Alleen neem ik dat zelf op de koop toe tegenwoordig. Liever een stom gezicht, dan dat je kind ineens de weg oversteekt en je kunt niet tijdig ingrijpen. Eigenlijk vind ik dat Rebekka mij gewoon een hand moet geven en dat dat hele tuigje dan niet nodig is. Alleen, als ik de kinderwagen moet duwen, moet ik dat echt met twee handen doen. Zo'n tandemwagen duwt zwaar en die wagen lijkt ook nog eens een afwijking te hebben, want in een rechte lijn rijden kan hij niet. Of ik kan niet in een rechte lijnen duwen, misschien is dat het. Hoe dan ook, ik durf er niet op te vertrouwen dat ze braaf naast me zal blijven lopen en hijs haar dus gewoon in dat tuigje. Zij vindt het gelukkig leuk, want ze mag zelf lopen én het is veilig, dus perfect.

Dit zijn echt twee van die typische dingen die ik gewoon niet snapte van anderen en ook niet nodig vond én dan toch ben gaan doen. Hebben jullie ook van die dingen? 

3 opmerkingen:

  1. Hahaha heel herkenbaar dat tuigje. Maar wel ideaal lijkt me... heb hem zelf nog niet gebruikt maar al wel in huis.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Super herkenbaar. En zo'n tuigje leek mij ook niks, maar als je een weglopertje hebt dan snap ik best dat je daar voor kiest uit veiligheidsoverwegingen.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel herkenbaar! Ik heb ook een tuigje gehad voor onze zoons. Onze tweede liep laat en moeilijk. Hij viel zo vaak en had vaak de knieen kapot. Dus deed ik hem een tuigje om en hield hem 'kort' vast. Als hij dan viel, lag hij niet direct op de grond. Zo bleven de knietjes heel en hoefde ik minder te sjouwen. Het tuigje gebruik ik nu nog steeds, in de kinderstoel als m'n oppasvriendinnetje komt.

    BeantwoordenVerwijderen