Eenling vs. tweeling: de babytijd

Deze blogpost is een vervolg op deze blog, hierin schreef ik over welke verschillen ik tussen beide zwangerschappen heb ervaren. Dit keer ga ik schrijven over de verschillen in de babyperiode. Ik zit er nu natuurlijk nog volop in, ze zijn vandaag precies acht maanden oud.

Er is altijd wel wat
Ja, zo voel ik dat soms. Alsof er altijd wel wat is. Soms gaan dingen tegelijk op, maar vaker krijgen ze net na elkaar ergens last van waardoor dat extra aandacht van mij vraagt. Bijvoorbeeld die buikgriep van laatst. Eerst Rebekka, vervolgens Hadassa en weer wat later toen Hadassa net beter was, begon Damaris. In zulke weken vraag ik me echt af of het al alsjeblieft bijna klaar is met die ellendige fases. Het is ook echt onmogelijk om ervoor te zorgen dat ze elkaar niet besmetten, want speelgoed en alles delen ze uiteraard met elkaar.

Niets kan je even snel tussendoor doen
Alles kost simpelweg twee keer zoveel tijd. Dus waar ik bij Rebekka nog even snel een luier verschoonde tussen de bedrijven door, lukt dat nu vaak niet, want er zijn twee luiers die verschoond moeten worden. In het begin heb ik me enorm vaak vergist in de tijd die het me nu kost om de kinderen klaar voor vertrek te krijgen, wat resulteerde in vaak ergens te laat komen. Gelukkig neemt niemand me dat kwalijk, geloof ik, en anders is dat dikke pech en jammer dan. Tegenwoordig heb ik me er bij neer gelegd dat een tweeling krijgen gewoon betekend dat je én makkelijker moet worden in wat je gedaan wilt hebben én beter moet plannen. En nu lukt het aardig.

De hoeveelheid was
Ja, dit is echt een serieuze. Want waar ik voorheen drie wassen per week draaide, kom ik daar nu niet meer mee weg. De tweeling spuugt regelmatig, dus twee shirtjes per dag is wel gemiddeld. Dat betekent dat ik sinds de komst van de tweeling iedere dag een was draai, sowieso. En dan reken ik beddengoed nog geeneens mee.

De kinderwagen
Eigenlijk wel heel vanzelfsprekend dat de kinderwagens voor een eenling en een tweeling van elkaar verschillen, maar heel blij ben ik er niet mee. Het went niet echt, zo'n duowagen. Het neemt veel meer ruimte in beslag, deuropeningen blijven altijd spannend en het duwt gewoon zwaarder. En dan de aanschaf zelf, er is veel minder keus. Laatst waren we op zoek naar een buggy in een enorme babywinkel. Voor eenlingen waren er echt tig buggy's om uit te kiezen, maar wij hadden keuze uit maar liefst drie buggy's.

Een heel bijzondere band
De tweeling heeft een heel speciale band met elkaar, dat merk ik nu al. Soms kom ik bij ze op de kamer in de ochtend, doe ik de lamp aan en in plaats van dat ik een grote gulle lach krijg, gaan ze op zoek naar de ander om elkaar die lach te schenken. Heel vertederend!
Ik was tijdens de zwangerschap ervan overtuigd de tweeling nooit te zullen zien als een eenheid en hen echt te zien als individuen. Ik ben daar wel wat van terug gekomen. Ja, het zijn twee mensjes, los van elkaar. Maar ze hebben ook iets wat je niet kan vergelijken met wat gewone broers en zussen met elkaar hebben. Dat betekent voor mij dat ik zelf niet heel erg hamer op zoveel mogelijk scheiden, daar zou ik ze op dit moment geen plezier mee doen.

Dit waren zo even in het kort de verschillen die ik heb gemerkt de afgelopen tijd. Het meest bijzondere verschil heb ik nog niet genoemd: dubbel zoveel geluk. Meer lachjes en vertederende momenten, dus echt dubbel zoveel geluk!

1 opmerking: